Roja News

2004-04-04T12:04:00.000+04:30

آزمايشگاهي براي تئوري انيشتين
سفينه اي که نظريه ي نسبيت انيشتين را آزمايش خواهد کرد، آماده ي پرتاب است.
ناسا اميدوار است سفينه ي " Gravity Probe B " 17 آوريل (جمعه 29 فروردين) از کاليفرنيا پرتاب شود. از پيشنهاد اوليه اين طرح در سال 1959 (1338 خورشيدي) تا کنون بارها و بارها اين طرح به دليل مشکلات فني به تاخير افتاد و انجام نشد.
حالا اين کاوشگر آماده است تا دو نظريه انيشتين درباره ي ماهيت فضا و زمان و نيز تاثير زمين بر روي آنها را مورد آزمايش قرار دهد.
اين ماهواره ي بي نام در مدار 640 کيلومتري زمين پرواز خواهد کرد و کوچکترين تغييرات در گرانش را اندازه گيري مي کند.
سفينه چهار گوي به اندازه ي توپ پينگ پنگ را که از جنس کوارتز هستند را با خود خواهد برد. دانشمنداني که در اين طرح کار مي کنند ادعا کرده اند که اين گوي ها "کره" ترين چيزي ست که تاکنون ساخته شده است. براي اطمينان بيشتر در دقت کار، گوي ها مي بايست در دمايي نزديک به صفر مطلق نگهداري شوند. به همين منظور آنها را در بزرگترين فلاکسي که تاکنون در فضا رها شده است قرار داده اند و آنها را نسبت به کوچکترين اختلالهايي که ممکن است از محيط اطراف برسد، عايق کرده اند. اين ساکن ترين جايي ست که بشر تاکنون ساخته است.
گوي ها در فضا يکبار چرخانده خواهند شد و چنانچه نظريه ي انيشتين درست باشد، مي بايست تغييرات جزيي اي در اين چرخش يا در محور چرخش آنها پديد آيد.
دانشمندان به دقت کمترين تغييراتي را که انتظار مي رود در اين دوران اين گويها بوجود آيد را اندازه گيري خواهند کرد.

انيشتين در سال 1916 ادعا کرد که فضا و زمان ساختاري را تشکيل مي دهند که با حضور ماده انحنا مي يابد. وي همچنين اذعان داشت که چنانچه اين جرم در حال چرخيدن باشد، کششي در اين انحنا ايجاد خواهد کردکاوشگر گرانشي B اين موضوع را که فضا و زمان چطور با حضور زمين "تاب" بر مي دارد و اينکه چگونه چرخش زمين فضا-زمان را در اطراف خود، مي چرخاند و مي کشاند، خواهد آزمود.
پيش از اين انحناي عالم اندازه گيري شده بود اما اثر کشيدگي که به آن " کشديگي ساختار" - frame-dragging – مي گويند، هرگز بصورت دقيق آشکار نشد. اين ماموريت ناسا هر دو اين موارد را بررسي خواهد کرد و چنانچه تاخيري در انجام آن اتفاق نيفتد، در 16 ماه کامل خواهد شد.
گفتني ست هزينه ي اين طرح که 44 سال به طول انجاميده، 700 ميليون دلار اعلام شده است.

2004-03-16T21:14:00.000+03:30

دهمين فرزند؟ شايد!
سرانجام پس از 34 سال، اختر شناسان جرمي را يافته اند که ممکن است سياره اي جديد براي منظومه ي شمسي محسوب شود. سياره اي از يخ و سنگ، سرخ رنگ و البته بسيار سرد و دور.
جمعي از محققان به سرپرستي اخترشناسي از موسسه ي تکنولوژي کاليفرنيا (Caltech) در پاسادنا، موفق شدند تا با استفاده از تلسکوپ 46 اينچي رصدخانه ي پالومار در 14 نوامبر 2003 جرمي به بزرگي حدودا 1700 کيلومتر را در فاصله ي 13 ميليارد کيلومتري زمين کشف کنند.
در مقايسه با پلوتوي 2250 کيلومتري، ماه 3380 و زمين12870کيلومتر قطر دارند. اگرچه جرم جديد تنها سه چهارم اندازه ي پلوتو ست، اما در مقايسه با ساير اجرام يافت شده در کمربند کوييپر (KBOs) بسيار بزرگتر است. از سال 1992 تا کنون صدها جرم در اين کمربند کشف شده که البته چندتايي نيز قطري بزرگتر از يک کيلومتر داشته اند. دو تا از مشهورترين آنها Quaoar ( کشف شده در 2002) و 2004 DW ست که در ماه قبل کشف شده و هر کدام از آنها در زمان خود، بزرگترين جرم يافته شده در منظومه ي شمسي بعد از پلوتو بوده اند.
اما سدنا جزو KBO ها نيست. اولين دليل، مدار بسيار کشيده ي آن است. سياره در نزديک ترين فاصله ي خود با خورشيد – تقريبا در جايي که هم اکنون قرار دارد- 13 ميليارد کيلومتر و در دورترين نقطه ي مدارش تا 130 ميليارد کيلومتر- 900 بار دورتر از فاصله ي ميان زمين و خورشيد- از ستاره ي مادر دور مي شود. مداري که 10500 سال طول مي کشد تا يکبار آن را طي کند. چنين مداري بسيار دورتر از حد کمربند کوييپر است. کمربندي که در فاصله ي 5 تا 7 ميليارد کيلومتري گسترانيده شده است. از سوي ديگر نمي توان آن را جزو اجرام کمربند اورت نيز محسوب کرد. چرا که بسيار نزديکتر از اين ابر قرار گرفته.
اين کشف باعث شده تا مجددا در مورد تعريف سياره بحثها و نظرهاي فراواني مطرح شود.
آيا مي توان سدنا را يک سياره ناميد؟
مسوول تيم اکتشاف چنين اعتقادي ندارد اما خاطر نشان مي سازد که در مورد پلوتو نيز وضع به همين منوال است. پلوتو به اندازه ي کافي سنگين نيست.
به هر روي سدنا که نام خود را به پيشنهاد تيمي که آن را يافته است از يکي از اساطير باستاني الهه ي اقيانوس بر گرفته، در يکي از سردترين نقاط منظومه ي شمسي واقع شده است.جاييکه دماي آن در حدود 240 درجه سانتيگراد زير صفر است. اين سياره که بعد از مريخ، سرخترين جرم منظومه ي ماست در فاصله ي کنوني خود خورشيد را چون نقطه اي کوچک مي بيند که به آساني با نوک يک سوزن مي توان آن را پوشانيد.
سدنا تا 72 سال ديگر که مجددا سفر 10هزار و پانصد ساله ي خود را شروع خواهد کرد، پرنورتر خواهد شد. ستاره شناسان هم اکنون به دنبال تشخيص اين جرم در عکسهاي گرفته شده در سالهاي قبل هستند تا از اين طريق مدار دقيقتري برايش بيابند.
چنانچه اين جرم به عنوان سياره ي دهم شناخته شود، بايد منتظر تصميم اتحاديه بين المللي نجوم براي تعيين نام آن باشيم. ممکن است که اين اتحاديه نامي همگن و متناسب با ساير سيارات منظومه ي شمسي براي آن انتخاب کند.

2004-03-09T21:51:00.000+03:30

شاتل محتاط، شاتل امن
هنگامي كه شاتل ديسكاوري از سال آينده بعد از يك باربيني و بررسي بسيار دقيق آماده ي پرواز مجدد شد، جايگزين شاتل آتلانتيس براي ماووريت فضايي جديد خواهد شد.
به گفته ي ويليام ريدي (William Ready) سرپرست پرواز فضايي اين تصميم به خاطر اختصاص دادن زمان بيشتري براي بازبيني و عيب يابي احتمالي گرفته شده است.
همچنين ناسا برنامه هاي ماموريت شاتل ها را از سپتامبر 2004 (شهريور 83) به مارس 2005 (اسفند 83) تغيير داده است. اگر چه ممكن است اين تعويق چندان به مذاق علاقه مندان به فضا خوش نيايد اما مسوولان ناسا معتقدند كه اين تصميم براي اطمينان از انجام ماموريتهاي بي خطر هم براي مدارگرد و هم براي خدمه ضروري ست.
اين تاخير به آژانس فضايي اين امكان را مي دهد تا براي عبور از موانع موجود براي پرتابهاي جديد مهياتر شود. براي مثال يكي از قوانين جديد براي حداقل چند پرواز بعدي پرتاب شاتل را تنها در روشنايي روز مجاز اعلام كرده. زماني كه براي عكاسي از پرتاب - به منظور بازبيني هاي بعدي - مناسب است. قانون ديگر آماده بودن شاتل دومي در حالت آماده باش را الزامي كرده است. شاتلي كه براي ماموريتهاي احتمالي نجات آماده باشند.
به هر روي به نظر مي رسد قوانين جديدي كه بعد از گزارش هيئت بازبيني حادثه ي كلمبيا وضع شده تاثيرات جدي و عميقي بر روي برنامه هاي آينده ي فضايي گذاشته است.

2004-03-07T15:27:00.000+03:30

تجديد نظر جدي در نظريه انفجار بزرگ
تحقيقات جديد بيانگر اين است که خوشه هاي کهکشاني، پژواک انفجار بزرگ را دستخوش تغيير مي کنند.
اطلاعات حاصل از انداز گيريهاي دقيق تشعشع ريز موج زمينه ي کيهاني - پژواک انفجار بزرگ - مبين اين نکته است که جهان از ماده و انرژي تاريک احاطه شده است. اما به تازگي گروهي از اخترشناسان دانشگاه دورهام (Durham) انگستان معتقدند که گاز موجود در خوشه هاي کهکشاني مجاور ، ممکن است بتواند سيگنالهاي ريز موجي را طي سفر ۱۳ ميليارد ساله شان به سمت زمين دچار تغيير کند.
اين دانشمندان معتقدند: اگر خوشه هاي کهکشاني دورتر هم چنين اثري داشته باشند ، نظريه ي فعلي در مورد تحول وتکامل جهان احتمالا نياز به يک بررسي مجدد و اساسي خواهد داشت.
سرپرست اين گروه تحقيقاتي ، تام شانکز ، مي گويد: ممکن است يافته هاي ما اين نظريه که جهان از ماده تاريک و ياحتي انرژي تاريک احاطه شده است را نفي کند.

2004-03-07T15:24:00.000+03:30

عکاسی از مریخ خوش یمن است!
یک عکاس نجومی آماتور اهل کالیفرنیا، به خاطر چاپ دو عدد از عکسهایش در دو نشریه معتبر به شهرت رسید. عکسهای والی پاچولکا (Wally Pacholka) از سیاره سرخ در 21 جولای 2003 بر روی دره ی نوادا در پارک فایر استیت نزدیک دریاچه مید (meed) از عکسهای برگزیده سال 2003 بودند که توسط مجله های LIFE و TIME انتخاب شدند . عکس او از مریخ که در میان صخره های Arch در حال درخشش بود به عنوان عکس سال در مجله TIME در 22 دسامبر انتشار یافت . در همان زمان عکس دیگرش از سیاره سرخ در مجله LIFE به عنوان عکس سال انتخاب شد.
پاچولکا گفت: " من 6 بار به پارک سفر کردم (هربار یک سفر رفت و برگشت 1130 کیلومتری) و بیش از چند ماه وقت صرف کردم تا از مریخ عکس بگیرم. چون میخواستم از سیاره سرخ از جایی که شبات زیادی به آن داشت عکس بگیرم."
این عکاس آماتور علاوه بر دره Fire به بیش از ده جای دیگر در پارک فایر استیت نیز سفر کرده است. روی هم رفتع او برای گرفتن این دو عکس هزاران کیلومتر راه پیمود و بیش از4000 هزار عکس گرفت.
او در مورد نحوه کارش گفت :" من تجهیزات ساده ام را در یک جای بلند قرار دادم ( یک دوربین دیجیتال تک لنزی دیجیتال 35 میلیمتری روی یک سه پایه ) و از یک فرمول ساده برای به تصویر کشیدن وقایع آسمانی نظیر مریخ در یک آسمان پر ستاره در یک پس زمینه خوش منظره که بی شباهت به خود مریخ نبود استفاده کردم."

2004-03-07T15:18:00.000+03:30

خورشید گرفتگی مریخی
تصويري که مي بينيد مربوط به خورشيدگرفتگي جزيي است که توسط ديموس ، ماه کوچک مريخ ، ايجاد شده است. مريخ نورد آپورچونيتي اين عکس را صبح روز پنجشنبه (۱۲ اسفند) از سطح مريخ گرفته است.
مريخ دو ماه طبيعي به نامهاي فوبوس (يوناني کلمه ي "خوف") و ديموس (ترور) دارد. تصوير ، نشان دهنده ي شکل غير کروي ديموس نيز هست. اين قمر احتمالا همانند خواهرشُ، مي بابست سيارکي باشد که گرانش مريخ آن را ربوده. ديموس هر ۳۰ ساعت يکبار له دور مريخ مي گردد. ابعاد آن ۱۶ در ۱۲ کيلومتر است.
دانشمندان اميدوارند بتوانند در آينده اي نزديک تصويري از خورشيد گرفتگي اي که توسط فوبوس ايجاد مي شود، تهيه کنند. فوبوس مي تواند نيمي - و حتي بيشتر - از سطح خورشيد را بپوشاند. در جايي نزديک به استواي مريخي، فوبوس تقريبا هر روز باعث خورشيدگرفتگي مي شود.
فوبوس و قمر کوچکتر و دورتر ديموس در سال ۱۸۷۷ (۱۲۶۳) توسط Asaph Hall ستاره شناس رصدخانه ي نيروي دريايي ايالات متحده در واشنگتن کشف شد. هال مدتي به دنبال اقمار مريخ گشت و تقريبا در حال دست کشيدن از اين کار بود که با تشويق همسرش براي ادامه ي کار، از تصميم خود منصرف شد.
به پاس نقش اين زن در کشف آنها، بزرگترين دهانه بر روي فوبوس Stickneg- نام زمان مجردي وي - ناميده شده است.
اما يک پيشگويي اعجاب انگيز حدود يک و نيم قرن پيش، از وجود اين قمر خبر داده بود. جاناتان سوفيت نويسنده ي داستان سفرهاي گاليور به سال ۱۷۶۲ نوشته بود : " [ستاره شناسان] ... همچنين دو ستاره ي کم اهميت تر نيز يافتهاند، يا اقماري که به دور مريخ مي گردند..."

2003-08-02T23:23:00.000+04:30

این وبلاگ فعلا تعطيل است.
به این وبلاگ مراجعه کنيد.

2003-03-17T00:48:00.000+03:30

نام Mars، خداي جنگ، بر روي سياره اي نهاده شده که قلب نرم و لطيفي دارد.
اطلاعات به دست آمده از نقشه بردار سراسر مريخ که به دور مريخ مي گردد، نشان مي دهد که بخشي از هسته ي اين سياره مايع است.
Charls Yoder دانشمند علوم سياره اي JPL اظهار کرد: "مريخ تحت جاذبه ي خوشيد است. اين جاذبه باعث ايجاد برآمدگي در در دو سوي سياره مي شود ". چنين پديده اي شبيه به جزر و مدي است که ماه بر روي زمين ايجاد مي کند. اما ميزان تغييرات کششي به وجود امده بر روي مريخ، کمتر از يک سانتيمتر بوده که اين در مقايسه با تغييرات جزر و مدي زمين، خيلي کوچک است.
هر چند برآمدگي حاصل از جزر ومدي که بر روي مريخ به وجود مي آيد بسيار کم است، اما نيروي قابل توجهي بر روي سفينه فرستاده شده به مريخ اعمال مي کند به طوريکه درطول يک ماه، اين سفينه به اندازه ي يک هزارم درجه در مدار خود به دور مريخ منحرف مي شود.

Yoder مي افزايد: "با اندازه گيري اين برآمدگي در ميدان جاذبه ي مريخ، مي توان چگونگي انعطاف پذيري اين سياره را مشخص کرد. مقدار کشش محاسبه شده حاکي از اين است که هسته ي مريخ کاملا جامد نيست بلکه حداقل قسمتي از آن بايد به شکل مايع باشد ".
احتمالا هسته ي مريخ يا به طور کامل گداخته ويا مانند زمين، قسمتهاي دروني آن جامد و نواحي بيروني آن مايع است.
Yoder و همکارانش از اطلاعات مداري نقشه بردار سراسر مريخ و اطلاعات اوليه در مورد انحراف مسير مريخ، که بانشستن سفينه هاي Viking و Pathfinder بر روي مريخ به دست آورده اند، استفاده کردند تا در مورد اين سياره چيزهاي جديدي به دست آورند. (مثلا اينکه سريعتر بودن تغييرات انحراف مسير، نشان دهنده ي هسته اي چگال تر است ). نتايج به دست آمده توسط اين تيم نشان مي دهد هسته ي مريخ مانند هسته ي زمين وزهره، به اندازه ي نصف سياره مي باشد. اين اندازه بيانگر اين مطلب است که هسته مريخ به طور کامل از آهن تشکيل نشده و شامل مقدار قابل توجهي عناصر سبک همچون سولفور و هيدروژن است.

2003-03-13T02:46:00.000+03:30

52 قمر برای مشتری، سلطان سيارات
مجموع اقمار مشتري با اضافه شدن چهار قمر به هشت قمري که در هفته ي گذشته کشف شده بود، به 52 رسيد.
در روز 4 مارس انجمن بين المللي نجوم ( IAU )، اعلام کرد تيمي به رهبري منجمان دانشگاه هاوايي، " Sheppard " و " Jewitt "، هفت قمر کوچک ديگر را که به دور بزرگترين سياره ي منظومه ي شمسي مي چرخند، کشف کرده است. دو روز بعد، کشف هشتمين قمر جديد از مشتري توسط اين گروه اعلام گرديد. به دنبال آن، در 7 مارس، IAU اطلاعاتي در مورد چهار قمر ديگر از اين سياره منتشر ساخت. کشف اين دوازده قمر در فاصله ي 4 روز، تعداد قمرهاي شناخته شده ي مشتري را به 52 رسانيد.
قمرهاي جديد که S/2003 J9 تا S/2003 J12 نام گرفته اند، مانند هشت قمر ديگر، کوچک هستند به طوريکه قطر هر کدام بين يک تا دو کيلومتر است. همه ي آنها شکل نامنظمي دارند و با انحراف زياد در مدارشان به دور مشتري مي چرخند.
با توجه به اظهارات Sheppard، گروه او مشاهدات خود را براي کشف اقمار ديگر مشتري ادامه مي دهند. احتمالا در زماني نه چندان دور، اخبار جديدي در مورد اين سياره ي بزرگ منتشر خواهد شد.

2003-03-09T12:50:00.000+03:30

سردترين نقطه ی عالم
منجمان سردترين نقطه در عالم را شناسايي کرده اند. اين مکان، توده گازي است که در فاصله ي دور، از ستاره اي که در مرحله ي دوم زندگي اش قرار دارد، خارج مي شود.
اين توده ي گاز که سحابي بومرنگ ناميده مي شود، جزء جوانترين گروه از سحابي هاست و جزئيات آن توسط تلسکوپ فضايي هابل مشاهده شده است.
به نظر مي رسد ستاره ي مرده ي مرکزي، اين گاز را با چنان سرعتي از خود خارج کرده که گاز، سرد شده و دماي آن به اندازه اي رسيده که حتي سردتر از اشعه ي زمينه اي کيهاني است که کل عالم را مي پوشاند.
تصوير تلسکوپ هابل، سحابي سياره اي جواني را در صورت فلکي قنطورس نشان مي دهد که 5000 سال نوري از ما فاصله دارد. سحابي سياره اي در اطراف يک ستاره ي مرکزي روشن، زماني که ستاره در آخرين مرحله از زندگي خود گازهايي را به خارج مي فرستد، شکل مي گيرد.
در سال 1995 منجمان دريافتند که اين مکان سردترين نقطه اي است که تا کنون خارج از يک آزمايشگاه زميني کشف شده، به طوريکه دماي آن -272 درجه سانتيگراد، يعني يک درجه گرمتر از صفر مطلق است. حتي پرتوهاي زمينه اي کيهاني -270 درجه ي سانتيگرادي هم گرمتر از اين سحابي است. به اين ترتيب، اين سحابي تنها جرمي است که دمايي پايين تر از اشعه ي زمينه اي کيهاني دارد.
تصوير اخير هابل، کمانهاي کمرنگ و ميله هاي شبح مانندي را در گاز منتشر شده از سحابي مشخص مي کند. اين سحابي کاملا متفاوت با ديگر انواع خود که مشاهده شده اند به نظر مي رسد. محققان تصور مي کنند اين توده ي گاز آن قدر جوان است که زمان کافي براي شکل گيري ساختار متقارن آن وجود نداشته. آنها احتمال مي دهند سرماي قابل ملاحظه ي ابرهاي گازي، اثر هسته ي غير عادي ستاره باشد. به نظر مي آيد اين ابرها توسط باد شديدي باسرعت 500000 کيلومتر در ثانيه، که گازهاي بسيار سرد را در فاصله اي دور از ستاره ي مرکزي جا به جا مي کند، به وجود آمده باشد. اين ستاره ي مرده، هر سال مقداري از جرم خود را به اندازه ي يک هزارم جرم خورشيد از دست مي دهد و اين فرآيند، احتمالا تا يک هزار سال ادامه دارد. مقدار جرم از دست رفته، ده تا صد برابر بيشتر از جرمي است که در اجرام مشابه ديگر از بين مي رود. اين توسعه ي سريع و سرد شدنهاي بعدي باعث شده تا ناحيه کشف شده ، سردترين منطقه از کيهان خوانده شود.

2003-03-09T12:35:00.000+03:30

مشتري و خانواده اي پرجمعيت تر!
منجمان با استفاده از تلسکوپهاي کوه موناکي، هفت قمر ديگر را به دور مشتري کشف کرده اند که به اين ترتيب تعداد قمرهاي اين سياره ي بزرگ به 47 مي رسد.
تا چند سال پيش، تنها 16 قمر مشتري شناخته شده بود. از سال 1999، منجمان 31 قمر کوچک از اين سياره را يافته اند که به جز يکي از آنها، بقيه ي قمرها از جمله هفت قمر اخير، توسط گروهي به رهبري Scott Sheppard و Daivid Jewitt کشف شده اند.
با توجه به اظهارات Sheppard، هر کدام از قمرهاي جديد، دو تا چهار کيلومتر پهنا دارند و مدارهاي اوليه شان حاکي از اين است که دو تا از آنها قمرهاي prograde و بقيه که در فاصله ي دورتري قرار دارند، قمرهاي retrograde هستند.
با توجه به مدار اين قمر ها، هر هفت قمر نامنظم اند و مدارشان انحراف زيادي دارد. دو قمر داخلي يعني قمرهاي prograde که S/2003 J1 و S/2003 J6 نام گرفته اند، در حدود يازده ميليون کيلومتر از مشتري فاصله دارند، مدارهايشان کاملا بيضوي است و هر 235 روز يک بار به دور اين سياره مي چرخند. قمرهاي بيروني که قمرهاي retrograde هستند ( S/2003 J2, J3, J4, J5, J7 )، مدارشان گرد تر اما ميزان انحراف آنها خيلي بيشتر است و 500 تا 1000 روز طول مي کشد تا يک بار به دور مشتري گردش کنند. اين 5 قمر در فاصله اي معادل 15 تا 29 ميليون کيلومتر از مشتري قرار گرفته اند.
در سال 2000 منجمان دوازده قمر کوچک را به دور زحل کشف کردند که اين به طور موقت زحل را از نظر تعداد قمرها در مکان اول قرار داد. اما کشفهاي اخير توسط Sheppard و همکارانش باعث شد تا مشتري در اين مورد در رده اي جلوتر از زحل باشد. البته ممکن است قمرهاي بيشتري به دور زحل در حال گردش باشند که فاصله ي زياد زحل از ما تشخيص آنها را براي دانشمندان مشکل مي سازد.
Sheppard اظهار کرد ما معتقديم که در حدود 100 قمر نامنظم با قطري بزرگتر از يک کيلومتر در اطراف مشتري وجود دارند و اميدوار هستيم در چند ماه آينده تعداد خيلي بيشتري از آنها را کشف کنيم.
از آنجا که منجمان تحقيقات خود را براي کشف قمرهاي ناشناخته ادامه مي دهند، احتمالا تعداد قمرهاي متعلق به اين دو سياره بيشتر خواهند شد.

2003-02-19T01:28:00.000+03:30

ستاره شناسان از تصوير جهان، پرده برداشتنند
دانشمندان ناسا مي گويند يک تصوير تمام نما و با جزئيات کامل از ابتداي جهان به ستاره شناسان کمک کرده است تا سن عالم را بيابند. اين نقشه عکسي از منابع نوري بسيار دور موجود در عالم است. اين کشف تئوري انفجار بزرگ را هم تائيد مي کند.

چارلز بنت، محقق اصلي اين پروژه از مرکز پروازهاي فضايي گدارد مي گويد: "ما سن عالم را، با تقريبي در حدود 200 ميليون سال،7.13 ميليارد سال تعيين کرده ايم. يعني يک خطاي يک درصدي در اين پيش بيني وجود دارد."
پيش از اين دانشمندان سن عالم را 12 تا 15 ميليارد سال تخمين زده بودند.
در طول دوازده ماه، کاوشگر WMAP تصاويري کامل از آسمان را از فاصله ي 1.5 ميليون کيلومتري زمين تهيه کرد. اين کاوشگر نوسان دماي مايکروويو زمينه ي کيهاني- اشعه ي الکترو مغناطيسي ضعيف به جا مانده از ابتداي عالم - را تا يک ميليونيم درجه اندازه گرفت.
بر طبق برداشتهاي دانشمندان از اين يافته ها، تا 200 ميليون سال بعد از انفجار بزرگ، جهان به اندازه ي کافي سرد شد تا ستارگان اوليه شکل بگيرند. پيش از اين دانشمندان فکر مي کردند که ستارگان اوليه خيلي ديرتر از اين مدت شکل گرفته باشند.

اين تحقيق همچنين نشان داد که جهان اوليه، شامل 4% ماده در شکل اتمي، در حدود 23% ماده ي تاريک نامرئي و حدود 73% انرژي تاريک مرموز - يک نيروي ناشناخته که دانشمندان فکر مي کنند نيروي جاذبه را خنثي مي کند و باعث انبساط جهان مي شود- بوده است.
مارک هالپرن، ستاره شناس کانادايي از دانشگاه بريتيش کلمبيا که عضوي از اين تيم تحقيق است مي گويد: " اين ماهواره چهره ي واقعي ماده ي تاريک و انرژي تاريک، را به ما نشان خواهد داد. با ادامه ي اين اندازه گيري ها و با گرفتن عکسهاي جامع و دقيق بيشتر، ما مي توانيم ماهيت اين مواد را کشف کنيم."
اين کشف همچنين شواهدي را براي تائيد اين تئوري که جهان به سرعت در اولين ثانيه هاي پيدايشش شروع به انبساط کرد، فراهم مي کند.

2003-02-15T04:26:00.000+03:30

همدم جديدي براي خورشيد در ميان سيارات داخلي

اختر شناسان موفق شدند، جسمي را غير از عطارد و زهره بيابند که در داخل مدار زمين بدور خورشيد مي گردد. اين جرم که 2003 CP20 نام گرفته است، در دهم فوريه امسال توسط يک تلسکوپ نقشه بردار اتوماتيک رديابي شد و يک صخره سنگي با قطري در حدود چند کيلومتر است.

هيچ گونه خطر برخوردي در اثر اين همسايه ي کوچک، زمين را تهديد نمي کند. براساس محاسبات "دکتر مارسدن" از مرکز خرد سيارات در هاروارد، 2003 CP20 بدليل انحراف 25 درجه اي مدار خود، خيلي به زمين نزديک نمي شود.
پژوهشگران معتقدند اين سيارک روزي در کمربند سيارکها، بين مريخ و مشتري بوده است و از اولين نمونه هاي سيارکهايي است که ممکن است در آينده در اين محدوده از منظومه کشف شوند. تصور مي شود زهره اين جرم کوچک را به موقعيت کنوني اش کشانده باشد.
"راينر استاس" اخترشناس آلماني اين تصوير را از اين تازه وارد تهيه کرده است.او در سالهاي 1998 و 1999 بدنبال اين اجرام مي گشت و اکنون از کشف اين نمونه خوشحال است.

2003-01-20T14:33:00.000+03:30

محققان مي گويند: سن جهان بين 2/11 ميليارد تا 20 ميليارد سال است.
اغلب تخمين هاي موجود در سالهاي اخير، بين 10 تا 15 ميليارد سال بوده است. سال گذشته، اطلاعات تهيه شده به وسيله ي تلسکوپ فضايي هابل، تخمين ها را به 13 تا 14 ميليارد سال سوق داد. محاسبات جديد که به وسيله ي لارنس کراوس از دانشگاه "کيس وسترن ريسرو" و برايان چابوير در "کالج دارتموت" انجام شده است، اطلاعات تازه اي در باره ي خوشه هاي ستاره اي پير و درک بهتري از اينکه ستارگان چطور منبسط شده اند را شامل مي شوند.
اين تحقيقات بر اين فرض استوار بوده که وقتي ستارگان به پايان رشته ي اصلي زندگيشان نزديک مي شوند، هيدروژني را به مصرف مي رسانند که واکنش هاي هسته اي توليد مي کند. بنابراين شروع به کم نور شدن مي کنند.
اين ارزيابي جديد با % 95 اطمينان بيان شده است وبدين معني است که هنوز راه براي تجديد نظر بيشتر در اين مورد باز است. اين تخمينهاي جديد، بخشي از يک تحقيق بزرگ است براي فهم اين موضوع که جهان چگونه تشکيل شده است.
اين تيم، تقريباً قبول دارند که % 95 جهان بوسيله ي چيزي که انرژي تاريک ناميده مي شود، کنترل مي شود. دانشمندان نمي دانند که اين نيروي مرموز چيست يا چگونه عمل مي کند اما اثر آن در حقيقتي که در جهان وجود دارد ديده مي شود و آن هم اين است که جهان به صورت شتابدار در حال انبساط يافتن است. انرژي تاريک اغلب به عنوان يک نيروي فشار منفي براي جهان توصيف شده است. هنگامي که نيروي گرانشي، کهکشانهاي منفرد را با هم نگه مي دارد، انرژي تاريک، براي راندن کهکشانها از يکديگر، با سرعت بيشتر عمل مي کند.
کراوس مي گويد:" ما در حال زندگي در يک دوره ي طلايي از کيهان شناسي رصدي هستيم، جايي که تصوير ما از جهان در طول دهه ي گذشته، تغيير اساسي کرده است. حال ما در حال مطرح کردن طرحهاي ضروري براي کيهانشناسي هستيم که به عنوان فرضيه براي فيزيک بنيادبن در قرن 21 وحتي فراتر از آن سودمند خواهد بود."

2003-01-09T07:34:00.000+03:30

شبهاي خاموشی براي NEAR و CONTOUR
دو تيم از بخش فيزيک کاربردي دانشگاه هاپکينز ، تلاشهاي بي حاصلي براي ارتباط با سفينه هاي خاموش NEAR و CONTOUR انجام دادند. در دهم دسامبر، مهندسان 12 ساعت وقت براي ارتباط با کاوشگر NEAR صرف کردند اين کاوشگر بعد از گذشت 22 ماه، پس از کامل شدن ماموريتش براي چرخش به دور خرده سيارک Eros 433، به روي آن قرار گرفته بود.
متاسفانه پيام هايي که به سفينه ي فضايي فرستاده شد، بدون جواب باقي ماند.
تيم ديگري ازJPL نيز تلاشهاي نهايي خود را براي تماس با سفينه ي کانتور در اين ماه انجام داد. اعتقاد بر اين است که اين سفينه ي فضايي به دليل سوختن يکي از موتورهاي موشک در 15 آگوست، زماني که قصد داشت کاوشگر را به خارج از مدار زمين بفرستد، از کار افتاده است.
در 20 دسامبر، بعد از 16 ساعت گوش دادن به سفينه در طول يک هفته، مهندسان عمليات خود را به پايان رساندند و پيشنهاد کردند که پروژه ي CONTOUR بسته شود.

2003-01-07T00:22:00.000+03:30

عکس خانوادگي از اورانوس
تلسکوپ بسيار بزرگ (VLT) که در رصدخانه ي پارانل در شيلي قرار دارد، تصوير کم نظيري از سياره ي اورانوس گرفته، به طوريکه توسط بعضي از قمرهاي خود احاطه شده است.
حلقه هاي اين سياره که 3000 ميليون کيلومتر دورتر از زمين قرار دارند، در اين تصوير به وضوح نشان داده شده اند. اين حلقه ها در نور مرئي از روي زمين تقريبا غير قابل تشخيص اند. تصوير مورد نظر در نور مادون قرمز گرفته شده و هفت تا از قمرهاي اورانوس را شامل مي شود. دو قمر از قمرهاي اورانوس در اين عکس Puck و Portia ، در سال 1980، وقتيکه کاوشگر ويجر براي فرستاده شدن به اين سياره آماده مي شد، کشف شدند.
اورانوس که در فاصله اي معادل با بيست برابر فاصله ي زمين و خورشيد از زمين قرار دارد، اولين بار توسط ويليام هرشل در سال 1781 تشخيص داده شد.
حدود بيست درصد از هزينه هاي رصدخانه ي جنوبي اروپا را انگلستان تامين مي کند.

2003-01-03T21:42:00.000+03:30

نزديکترين ستاره به خورشيد ما چه نام دارد؟
تعداد زيادي از مردم فکر مي کنند آلفا قنطورس نزديکترين ستاره به خورشيد مي باشد. در واقع اين طور هم هست. اما پروکسيما قنطورس ستاره ي بسيار کوچکي است که منجمان قادر نيستند به درستي آن را اندازه گيري و بررسي نمايند. فاصله این ستاره از خورشید 4.2 سال نوری است در حالیکه فاصله ی الفا قنطورس 4.4 سال نوری است. جرم اين ستاره به اندازه اي است که به سختي براي سوختن هيدروژن و تبديل به هليوم در درونش کفايت مي کند. اين ستاره، تقريبا هفت برابر کوچکتر از خورشيد و دماي سطح آن در حدود 3000 درجه، يعني نصف دماي خورشيد است. بنابراين نور آن نيز کمتر بوده و روشنايي واقعي آن فقط150/1 روشنايي خورشيد مي باشد.
نرم افزارهاي جديد در راستاي مشاهدات کامل و جزء به جزء تداخل سنج VLT رصدخانه ي جنوب اروپا، محاسباتي را انجام داده اند که نشان مي دهد جرم و قطر اين ستاره 1/7جرم وقطر خورشيد است و با وجود اينکه 150 بار پرجرم تر از مشتري است، اندازه ي آن فقط 1.5 برابر اين سياره مي باشد.
ستارگان کم جرم، اجرام بسيار جالبي هستند. آنها همچنين به دليل شرايط فيزيکي دروني شان، شباهتهاي زيادي با سيارات بزرگي مانند مشتري دارند. البته اندازه گيري دقيق ابعاد اين ستاره به دليل کم نور بودن آن و فقدان ابزارهاي مناسب و کافي، امکان پذير نبوده است.
دانشمندان اظهار کردند با توجه به اندازه گيري هاي اخير، قطر زاويه اي پروکسيما قنطورس 1.02 ميلي ثانيه ي قوسي است که اين مقدار مانند اندازه ي فضانوردي است که روي سطح ماه قرار دارد وقتيکه از روي زمين به آن نگاه مي کنيم و يا معادل اندازه ي سر يک سوزن روي سطح زمين است که از ايستگاه فضايي بين المللي ديده مي شود.
جرم پروکسيما قنطورس به اندازه اي است که به سختي براي توليد گدازه گرما – هسته اي که به يک ستاره نيرو مي دهد، کفايت مي کند. بنابراين، اجسامي که جرم آنها مقداري کمتر است، قادر به ايجاد اين واکنش نيستند. اين اجرام، کوتوله ي قهوه اي ناميده مي شوند.

2002-12-31T07:11:00.000+03:30

اخترشناسان ابرهايي را بر روي قمر زحل كشف كردند.
تلسكوپهايي كه در بالاي كوه موناكي قرار دارند، ابرهاي شناوري را روي تيتان، بزرگترين قمر زحل ثبت كردند. اين قمر به دليل اينكه در منظومه ي شمسي بيشترين شباهت را به زمين دارد، مورد توجه دانشمندان است.
دانشمندان انستيتو تكنولوژي كاليفرنيا و دانشگاه بركلي با استفاده از تلسكوپهايي در رصدخانه هاي جميني و كك كه در بالاي كوه آتشفشاني خاموش قراردارد، از ابرهاي متان نزديك به قطب جنوب قمر تيتان در فاصله اي برابر با 808 ميليون مايل عكس گرفته اند.
مايكل براون گفت: "اگرچه بعضي از سيارات – خصوصا" مشتري– از ابرهايي پوشيده شده اند، اين اولين باري است كه فرآيند تبخير و شكل گيري ابر در فضا تشخيص داده شده است. ما قطرات باران را نمي بينيم اما من وجود ابرهائي را تضمين مي كنيم كه در فاصله هاي زماني كوتاه ناپديد مي شوند."
با توجه به تئوري هاي دانشمندان، تيتان در مرحله اي شبيه به زمين، قبل از اينكه امكان حيات بر روي آن به وجود آمده باشد، قرار دارد.
هرگونه افت تراكم روي تيتان مي تواند تگرگ و يا باران باشد. جو اين قمر از متان، اتان و هيدروژن سيانيد تشكيل شده، وهيچ اكسيژني در آن وجود ندارد. اين قمر بسيار سرد است به طوري كه دماي آن 297- درجه فرانهايت است. اندازه ي تيتان، يكي از 30 قمري كه بدور زحل مي چرخد، كمي كوچكتر از نصف زمين و بزرگتراز ماه آن است. ابر و غبار موجود مانع از تلاش بيشتر براي مشاهده واضحتر سطح تيتان شده است. مشاهدات قبلي حاكي از اين بود كه اين جسم سطح تغيير ناپذيري دارد و هيچ ابري در اطراف آن نيست.
همچنين در آينده سفينه كاسيني كه در يك ماموريت چند ساله به دور زحل مي چرخد. كاوشگر هويگنس را تا سال 2004 بر روي سطح زحل قرار مي دهد.

2002-12-31T06:56:00.000+03:30

کشف باکتريهاي فرازميني، توسط محققان ناسا در حال بررسي است.
اين وسيله براي از بين بردن نسل باکتريهاي جهشي مهلک که در روي زمين ناشناخته هستند، طراحي شده و در ابتدا براي محافظت از سلامتي فضانوردان مورد استفاده قرار خواهد گرفت. همچنين اين وسيله مي تواند براي تشخيص دادن عفونتها و يا کشف خطرات بيولوژيکي در روي زمين به کار گرفته شود. تحقيقات در اين زمينه، توسط انستيتو بين المللي تحقيقات پزشکي فضايي، که در حال مطالعه بر روي خطراتي است که در فضا سلامتي را تهديد مي کند، در حال انجام است.
" جورج فاکس" استاد بيولوژي و بيوشيمي دانشگاه هوستون تگزاس گفت: "هدف ما به طور خاص يافتن باکتريهاي کشنده نيست بلکه بيشتر نگراني ما در مورد جلوگيري از عفونتهاي معمولي است زيرا اگر شما در فضا بيمار شويد، در اطرافتان بيمارستاني وجود ندارد تا خود را معالجه کنيد. هدف ما اين است که با مراقبت هاي مداوم، از عفونتها پيشگيري کنيم تا سطح رشد باکتريها در مرحله اي پايين، يعني در مکان اوليه اش باقي بماند."
فضانوردان ماهها زندگي خود را در اقامتگاههاي يکسان سپري نمودند در حاليکه از هوا و آب بازيافت شده استفاده مي کردند. اين شرايط باعث مي شود ايستگاههاي فضايي زمينه ي مطلوبي براي توليد مثل باکتريها باشد. به علاوه ممکن است بي وزني و فراواني پرتوهاي مختلف سرعت رشد و جهش باکتريها را افزايش دهد.
دکتر Fox مي افزايد: "به دليل تاثيرات ناشناخته ي فضا روي باکتريها و سيستم مقاومت در برابر بيماري، ما نمي توانيم تشخيص دهيم کدام ارگانيزم در ايجاد بيماري نقش دارد. در هر صورت ما به دنبال روشي هستيم که به طور تقريبي اين ارگانيزم را شناسايي کند."
وسيله ي مورد نظر با استفاده از دانش ژنتيک باکتريها، به رشته هاي DNA که براي گروه خاصي معمول هستند، توجه دارد. در تئوري، اين وسيله بايد قادر باشد باکتريهاي فرازميني را که شبيه به باکتريهاي کشف شده در روي زمين هستند، تشخيص دهد. روشهاي معمول به يک ارگانيزم خاص تکيه مي کند و ويروسهاي وابسته به آن را که ناشناخته هستند در نظر نمي گيرد.

2002-12-31T06:53:00.000+03:30

اخترشناسان جوانترين گودال ماه را كشف كردند.
در سا ل 1953 درخششي روي سطح ماه ديده شده بود. اما تلسكوپهاي زميني به اندازه ي كافي براي ديدن دهانه قدرت نداشت.
محققين در مكاني كه درخشش ديده شد بعد از بررسي عكسهاي جزئي تر از ماه كه توسط سفينه ي فضائي مدار پيما گرفته شد، يك دهانه ي كوچك و جديد را كشف كردند. عكس سال 1953 از يك درخشش بر روي سطح ماه گه توسط لئن استوارت يك منجم آماتور آمريكائي گرفته شد، تنها مدرك مشخص از جسمي به اندازه خرده سيارك است كه بروي سطح ماه افتاده است. درسال 1178 يك درخشش روشن روي سطح ماه ديده شد و تعدادي از منجمان اعتقاد دارند كه نتيجه ي آن يك دهانه ي آتشفشاني در لبه ي ماه است كه "برن" ناميده مي شود. اما در مورد اين ادعا شك ترديدهائي وجود دارد.
شيئي كه به ماه برخورد كرده حدود 300 متر پهنا داشته، كه دهانه اي به اندازه ي 1 تا 2 كيلومتر بوجود آورده است.
آنها تخمين زدند كه انرژي آزاد شده در اثر برخورد معادل 0.5 مگاتن يك TNT يا حدود 35 بار قوي تر از بمب هيروشيما است. اگر اين جسم به زمين برخورد مي كرد، باعث خرابي منطقه ي وسيعي به اندازه ي يك پايتخت مي شد.
بررسي عكس هاي مربوط به ماموريت سال 1994 دهانه ي روشن، آبي و جديد با پهنه ي 2 كيلومتر كه پوششي از خاك ماه در اطراف آن پاشيده شده است را در مكان دقيق درخشش مشاهده شده در سال 1953 مشخص مي كند. كه دهانه ي اخير درست در همين مكان قرار دارد. اندازه ي آن با انرژي حاصل از درخشش، مطابقت دارد و رنگ و شكل مشخصي دارد. يافتن اين دهانه ي جديد، به دانشمندان فرصت مطالعه بيشتر در مورد خاك ماه مي دهد.

2002-12-01T07:16:00.000+03:30

پيرترين ستاره در کهکشان کشف شد
اين ستاره، پيرترين ستاره اي است که تا کنون توسط اخترشناسان در کهکشان راه شيري مشاهده شده است. قدمت آن به آغاز جهان، يعني چهارده ميليارد سال قبل مي رسد.
اين ستاره ي غول پيکر، HE0107-5240، يک استثناست. به اين خاطر که بر خلاف ستاره هاي همسان خودش، محتواي فلزي بسيار کمي دارد. اين ستاره از اولين نسل ستارگاني است که از عناصر اوليه ي انفجار بزرگ ساخته شده اند.
محققان مي گويند: " اين ستارگان پير، شواهد خوبي براي روند شکل گيري و ترکيب عناصر شيميايي در ابتداي پيدايش عالم هستند. اگر چنين ستارگاني با ترکيبات فلزي سبک کشف شوند، مي توان مطالعات را به سوي گاز اوليه ي ناشي از انفجار بزرگ سوق داد."
اين ستاره، در مرزهاي بيروني کهکشان ما و توسط گروهي از اخترشناسان دانشگاه هامبورگ آلمان کشف شد. اين ستاره در جنوب صورت فلکي Phoenix ( سيمرغ )، در فاصله ي 3600 سال نوري از ما قرار دارد و فقط 200000/1 محتواي فلزي موجود در خورشيد را داراست.
بعد از " انفجار بزرگ "، جهان از مقدار زيادي هيدروژن، مقداري هليوم و مقدار کمي ليتيم تشکيل شده بود. بنابراين ستارگان اوليه فقط شامل اين عناصر بودند. اولين نسل ستارگان، اين عناصر سبک را به عناصر سنگيني مانند کربن، فسفر، آهن و سرب - که ستاره شناسان مجموعا آنها را به عنوان فلزات مي شناسند - تبديل کردند. با انفجار اين ستارگان، عناصر سنگين در جهان پراکنده شدند و از همين مواد، نسل ديگري از ستارگان مثل خورشيد به وجود آمد.
وجود ستارگاني با محتواي فلزي کم و يا بدون محتواي فلزي، پيش بيني شده بود ولي هيچ ستاره اي با اين شرايط کشف نشده بود. تا زمان کشف HE0107-5240، خيلي ها شک داشتند که اصلا چنين ستارگاني وجود خارجي دارند. کشف HE0107-5240، نکات مهم زيادي را در تئوري عناصر تشکيل دهنده ي ستارگان روشن مي کند ولي سوالات جديدي هم پيش مي آورد. چرا تا کنون ستارگاني کشف نشده اند که ميزان عناصر فلزي شان بين 10000/1 و 200000/1 عناصر فلزي خورشيد باشد؟ اينها سوالاتي است که فقط با گذشت زمان و بررسي نمونه هاي بيشتر به جواب خواهند رسيد.

2002-11-29T13:21:00.000+03:30

کشف آثار جديدي از يک برخورد عظيم کهکشاني
اخترشناسان، آثار بلعيده شدن يک کهکشان کوچک توسط کهکشاني ديگر را يافته اند که دنباله اي از ستاره هاي جوان و روشن از خود به جا گذاشته است. اين دنباله در فضايي به وسعت هزاران سال نوري پهن شده است.
دانشمندان معتقدند، کماني که دنباله ي يک برخورد کيهاني بزرگ است در 200 يا 400 ميليون سال پيش بوجود آمده است. وقتي کهکشان قنطورس A، همدم کوچک خود را مي بلعيد، جرقه ي تشکيل اين نوار ستارگان جوان زده شد. محققان دانشگاه هاپکينز، قصد تحقيق روي اين موضوع را نداشتند و به دنبال کهکشان کوتوله ي پراکنده مي گشتند که متوجه اين نوار آبي جوان شدند.
" هالند فورد " و همکارانش معتقدند که اين نمونه ها از برخورد و در هم فرورفتن کهکشانها، مي تواند به تشکيل هاله هاي کهکشاني در مرزهاي بيروني کهکشانها کمک کند. اين هاله ها که از حقايق اخترشناسي هستند، مي توانند به دانشمندان کمک کنند تا وقايع کيهاني را براي حل معماي شکل گيري کهکشانها به هم مربوط کنند.
" اريک پنگ "، عضو همين تيم تحقيقات مي گويد: " مقياس زمان براي رويدادها و اتفاقات در هاله هاي کهکشاني خيلي طولاني است و اين به اين معناست که ممکن است شرايط تشکيل يک کهکشان و مراحل تکامل آن در داخل هاله، حفظ شده باشد."
درباره ي کهکشان قنطورس A ( که يک کهکشان بيضوي يا کشيده در فاصله ي 10 ميليون سال نوري از ماست ) هم نشانه هايي وجود دارد که بيان مي کند اين کهکشان، قبل از بلعيدن همسايه اش، با يک کهکشان بزرگتر برخورد کرده است.
اين ميهماني کيهاني مي تواند آينده ي کهکشان ما و همسايگانش در چند ميليارد سال آينده باشد. وقتي کهکشان ما با کهکشان آندرومدا ( M31 ) برخورد کند، کهکشاني ديگر هم ممکن است در آن شريک باشد، البته در آينده اي بسيار دور.

2002-11-29T13:07:00.000+03:30

ميکروبها مي توانند در جو زهره وجود داشته باشند
زهره، نزديکترين سياره به زمين، گرمتر از آن است که زندگي روي آن وجود داشته باشد. اما دانشمندان آمريکايي تصور مي کنند که ميکروبها مي توانند در اتمسفر وجود داشته باشند. "درک شولر" و همکارش "لوريس اروين" از دانشگاه تگزاس در ال پاسو، وضعيت ناحيه اي از زهره را مطالعه کردند که غلظت زيادي از قطرات آب دارد.
آنها، با توجه به اطلاعاتي که از ماموريت هاي فضايي روسها (ونرا) ، کاوشگر پايونير زهره و کاوشگر ماژلان جمع آوري شده، چيزهاي عجيبي را در ساختار زهره مشاهده کرده اند و تصور مي کنند که مي توان اين چيزهاي عجيب را به وسيله ي وجود ميکروبها توصيف کرد. همچنين آنها، يک فقدان غير قابل انتظار از مونوکسيد کربن (CO ) را مشاهده نموده و مقداري سولفيد هيدروژن (HS) و دي اکسيد گوگرد را يافته اند. اين دو گاز با هم واکنش مي دهند و به ندرت با هم در يکجا ديده مي شوند. مگر اينکه چيزي آنها را توليد کند.
شولز تصور مي کند که اين موجودات که در ابرهاي زهره زندگي مي کنند، مي توانند باعث ترکيب و واکنش دي اکسيد سولفور با مونوکسيد کربن يا سولفيد هيدروژن يا سولفيد کربنيل شوند، شبيه به کار بعضي از ميکروارگانيسم هاي اوليه ي زمين.
البته دانشمندان ديگر در اين باره مشکوک هستند زيرا قطره هاي کوچک آب کافي نيست تا وجود حيات را تضمين کند. اما شولز اعتقاد دارد که دماي زهره سابقا خنکتر بوده و روي اين سياره، اقيانوسهايي وجود داشته است. او مي گويد: " احتمالا زندگي در زهره آغاز شده بود و کم کم با شدت اثرات گلخانه اي دچار تهديد و فاجعه شده است.

2002-11-27T12:20:00.000+03:30

قسمت اعظم مواد جهان غير قابل مشاهده است.
همانگونه که منجمان از مدتها پيش در رابطه با نتايج به دست آمده از رصدخانه ي پرتو X چاندرا مي گفتند، چاندرا مدارکي از ماده ي تاريک يافته است مبني بر اينکه اعمال گرانشي آنها به گونه اي است که توسط هيچ توضيح علمي قابل محاسبه و بيان نيستند، حتي توسط تغيير خود قانون گرانش که بعضي از فيزيکدانها پيشنهاد داده اند.
براي 69 سال، منجمان به طور فزاينده اي متقاعد شدند که جهان پر از بعضي مواد غير قابل رويت است. ستارگان، گاز و غباري که ما مي بينيم ( يا با پرتو X، پرتو راديويي و يا ساير امواج تشخيص مي دهيم )، قادر به توليد يا تشکيل جرم کافي براي ساختن کهکشانها در حالتيکه با اين سرعت مي چرخند، ساختن خوشه هاي کهکشاني که فشرده به هم و محکم هستند، خميده شدن نور از منابع دوردست به اين اندازه که مشاهده مي شوند و يا حل حوادث مختلف ديگر نمي باشند.
براي تغيير جاذبه ي موجود، تقريبا 7 برابر ماده ي موجود فعلي بايد وجود داشته باشد. ماده ي تاريک، در قالب ذرات مرموز و عجيب وجود دارد که هنوز در هيچ آزمايشگاه فيزيکي يافته نشده است.
در سال 1983 " Mordecai Milgrom " از انستيتوي weizmann در اسرائيل، نظريه ي جديدي را پيشنهاد کرد: " شايد قانون جاذبه خودش تغيير مي کند و وقتي که جاذبه خيلي ضعيف مي شود، مانند وقتي که دور از کهکشانها يا در ميان خوشه هاي کهکشاني هستيم، آيا معادله ي جاذبه ي نيوتن مي تواند بدون هيچ ماده ي تاريکي براي همه ي مشاهدات مجددا نوشته شود؟ تئوري weizmann، در تغيير يا اصلاح ديناميک نيوتوني ( MOND )، مشکلاتي را در بر داشت اما بعضي از فيزيکدانها، کار کردن روي اين نظريه را به عنوان تنها سرنخ ممکن ماده ي سياه ادامه داده اند.
بنا بر گفته ي David Buote از دانشگاه کاليفرنيا و همکارانش در ژورنال اختر فيزيک 20 سپتامبر، هيچ روشي که بتواند ميدان گرانشي اطراف کهکشان NGC720 در صورت فلکي قيطس را توضيح دهد، وجود ندارد.
با استفاده از چاندرا، آنها يک ابر باريک و داغ گازي احاطه کننده ي کهکشان را يافتند. شکل و جهت يابي ابر بيانگر اين بود که اجبارا تحت تاثير گرانش هاله اي از يک ماده ي سياه است که به آساني با شکل قابل رويت کهکشان جور در نمي آيد.
در مقايسه با کهکشانهاي ديگر مثلا راه شيري، هاله ي ماده ي سياه در اطراف NGC720 5 تا 10 برابر جرم ماده ي قابل رويت را شامل مي شود. منجمان اميد دارند که چنين مشاهداتي، جزئيات رفتار ماده ي تاريک را مشخص سازند.
تيم Buote و همکارانش مي گويند که کارشان مشخص خواهد کرد که مواد کم سرعت و سرد که شباهتي به گاز عادي ندارند، هيچ برخورد و بر هم کنشي به جز جاذبه شان با يکديگر ندارند.

2002-11-18T00:58:00.000+03:30

اخترشناسان گلاسکو، ديسکهاي ستارگان داغ را بررسي کردند
ده ها سال است که اخترشناسان از چگونگي تشکيل حلقه هاي گاز داغ در اطراف رده ي معيني از ستارگان در شگفتند. اخيرا يک تيم از دانشمندان دانشگاه Glascow و Wisconsin معتقدند که جواب اين معما را يافته اند. اين تيم، نوعي از ستاره ي جوان و داغ، موسوم به ستاره ي رده ي Be را که يک ديسک داغ تابان گازي در اطراف آن مانند حلقه ي اطراف زحل وجود دارد، مطالعه کردند. حلقه ي گازي که يک ستاره ي رده ي Be را احاطه مي کند، ممکن است ديده شود و پس از مدتي ناپديد گردد و شايد در زماني ديگر مجددا تشکيل شود. مواد داخل ديسک به وسيله ي کشش گرانشي، به سوي ستاره برگشته و جذب مي شوند. اما اگر ستاره انرژي کافي داشته باشد، مي توانند به کمک بادهاي ستاره اي به فضا پرتاب شوند.
بر طبق نظريه ي جديد، اين مواد به جاي اينکه فشرده تر شده يا در فضا پراکنده شوند، در داخل ديسک باقي مي مانند. اين مدل بر پايه ي وجود يک ميدان مغناطيسي در اطراف ستاره ي رده ي Be است که يک ديسک مغناطيسي چرخان تشکيل مي دهد.
قبلا، مدل ديسک فشرده بادي در سال 1993 به عنوان يکي از مدلهاي ديسکهاي دور ستاره اي تاييد شد. اين نظريه، ديسکهايي را پيش بيني کرد که فوران مي کنند (مواد از ستاره به ديسک و سپس به فضا مي روند ).
ستارگاني که در رده ي Be رصد مي شوند، به صورت ديسکهايي هستند که در مقابل جاذبه محفوظند. دانشمندان پيش بيني مي کنند که فقط محدوده ي مشخصي از ستارگان مي توانند يک ديسک چرخان مغناطيسي قابل رويت را تشکيل دهند که به عنوان ستارگان رده ي Be مشاهده مي شوند.

2002-11-18T00:32:00.000+03:30

کاوشگر فضايي، مراقب زحل است
اولين عکس از زحل، توسط فضاپيماي کاسيني گرفته شده است. اگرچه هنوز بيست ماه طول مي کشد تا به حلقه هاي سياره برسد.
اين عکس رنگي از فاصله ي 285 ميليون کيلومتري زحل که تقريبا دو برابر فاصله ي زمين تا خورشيد است، گرفته شده است و سايه اي از حلقه هاي معروف زحل و بزرگترين قمر زحل، تيتان را نمايش مي دهد (تيتان در سمت چپ بالاي عکس ديده مي شود).
دکتر " کارولين پورکو "، رئيس تيم علمي استفاده از دوربين کاسيني گفت: فضاپيماي کاسيني، حلقه هاي سياره را که صاف و اسرار آميز به نظر مي رسد، بررسي مي نمايد. ماموريت سياره ي ششم اقدامي مشترک بين آمريکا، اروپا و آژانس فضايي ايتاليا است. فضاپيماي کاسيني در اول جولاي 2004 به اطراف مدار زحل مي رود و کاوشگر دوقلوي خود، هويگنس را در 14 ژانويه ي 2005، براي فرود آمدن در جو غليظ تيتان رها مي کند.
فضاپيماي کاسيني، قبل از اين نيز تصاويري گيرا از مشتري، در مسيرش به زحل، ارسال نموده است. اکنون زحل در معرض ديد است و تصاوير جديد از نيمکره ي جنوبي سياره، تيتان را نشان مي دهد.
مطابق نمودن صفحه ي مداري زحل و صفحه ي خورشيد ( به اندازه ي 27 درجه )، باعث ايجاد سايه اي روي حلقه ها مي شود. آخرين سفينه ي فضايي عازم زحل، ويجر 2، در اوايل بهار به مناطق شمالي رسيده است. خصوصيات زيادي مانند علايم روي حلقه ها، ابرها و گرداب کوچکي در جو مه آلود و قمرهاي چوپان ( قمر هاي داخل حلقه ) ديده شده که هنوز از فضاپيماي کاسيني قابل رويت نيست.
زماني که کاسيني به اندازه ي کافي به زحل نزديک شود، محققان جو غليظ و مه آلود و قمر هاي آن را مطالعه مي کنند. آنها با ابزارهايي مخصوص، تا سطح قمر پايين مي روند و به جستجوي شواهدي از فرايند هاي اساسي، همچون فرايند اوليه ي پيدايش زمين، مي پردازند.

2002-11-18T00:10:00.000+03:30

اخترشناسان سياهچاله اي را در حال خوردن يک ستاره مي بينند
گروهي از ستاره شناسان در واشنگتن که مشغول اندازه گيري هاي معمول خود بودند که موفق شدند بلعيده شدن ستاره اي را آشکار سازند.
کار از اندازه گيري تشعشعاتي که از يک کهکشان ابتدايي ( کوازار ) منتشر مي شد، شروع شد. اما مشخص شد که دانشجويان رصد کننده، در حال تماشاي سياهچاله اي هستند که قسمتي از ستاره ي همدمش را مي بلعد.
" فنگما "، دانشجوي دانشگاه تگزاس، هنگام بررسي طيف خروجي اين جرم متوجه شد که نظاره گر جسمي خارق العاده است. او گفت: " چيزي که من ديدم شبيه به يک کوازار بود که تکه اي ابر مانند از ماده را با سرعت 6000 کيلومتر بر ثانيه پرتاب مي کرد. اين منظره ذهنم را به اين نکته که اين پديده ممکن است نمايانگر شکافته شدن يک ستاره توسط نيروي گرانش سهمگين يک سياهچاله باشد، مشغول کرد. "
به عقيده ي اخترشناسان، کوازارها کهکشانهايي هستند که در ابتداي تشکيل جهان ( شروع انبساط جهان ) به وجود آمده اند ودر مرکز خود داراي سياهچاله هستند. سياهچاله ها، اجرامي با چگالي بسيار بالا هستند که هر چيزي را در اطراف خود، توسط ميدان جاذبه ي عظيمشان مي بلعند. اما معمولا اين قربانيها در حين فرو رفتن در سياهچاله، در هم مي شکنند و مقداري از موادشان با سرعت زيادي به بيرون پرتاب مي شوند. در حين اين فعل و انفعال، انرژي بسيار زيادي توليد شده و باعث ايجاد پرتوهايي مي شود که از زمين قابل رويت هستند. بدين ترتيب، اخترشناسان مي توانند شواهدي از غبار ( هاله ي ) ستاره اي که در اطراف سياهچاله مي چرخند را به دست آورند.
فنگما معتقد است که سياهچاله را در حين اين عمل - يعني بلعيدن ستاره، متلاشي شدن ستاره و ايجاد پرتوهاي پرانرژي - ديده است. به عقيده ي او بايد اين پديده را به کمک اندازه گيري هاي طيفي دنبال کرد تا صحت آن اثبات شود. او اضافه کرد: " من دوست دارم که چشم بر کوازار بدوزم تا ببينم چه اتفاقي مي افتد. "

2002-11-14T01:00:00.000+03:30

وسيله ي نقليه ي ارزانتر و مفيدتر فضايي
اروپا، 50 ميليون يورو براي ساخت يک فضاپيماي ارزان و باهوش خرج مي کند.
موضوع اين است که به جاي ساختن فضاپيماي جديدي که کاملا مدرن باشد، اجزاي آن با طراحي ساده ساخته شود تا در ماموريتهاي آينده نيز قابل استفاده باشد. آژانس فضايي اروپا ( ESA ) معتقد است که اين راه، هم در زمان و مکان صرفه جويي مي کند و هم به ساختن فضاپيماهايي سبک تر و بهتر کمک مي کند.
" آنتون لينسن "، رئيس بخش پشتيباني علمي آژانس فضايي اروپا گفت: «با توجه به پولي که ما داريم، مي خواهيم تا آنجا که ممکن است ماموريت هاي زيادي داشته باشيم و بيشترين حجم پول را نيز براي ارتباطات علمي صرف کنيم. ساخت سيستم هاي هوشمند سبک تر، با کاهش هزينه هاي کلي ماموريت و انجام ماموريت هاي بيشتر، اين امکان را براي ما فراهم مي کند.»
آژانس فضايي اروپا از کمپاني هاي اروپايي خواست تا ايده هايي را براي ساخت اين وسيله ارائه کنند که اين ايده ها به صورت جزئي مورد آزمايش قرار گرفتند. در رصدخانه ي اشعه ي گاماي کاملي که جديدا شروع به کار کرده، از اجزاي طراحي شده ي ماهواره ي پرتو X ، XMM-Newton که در دسامبر 1999 پرتاب شده بود، دوباره استفاده شد.
" کالين مکينس "، استاد مهندسي سيستمهاي فضايي از دانشگاه گلاسکو معتقد است که اين، براي شروع ايده ي جالبي است. او مي گويد: «براي ماهواره هاي کوچک، در ماموريت هاي مشاهدات زميني يا ماموريتهاي نزديک به زمين، استفاده از سيستمهاي معمولي مطمئنا سودمند است. اين امر براي فضاپيماهايي تا اين فاصله ي مشابه و براي ارتباط با قلمروهاي کشف نشده در اعماق فضا، جايي که با محيط هاي مختلفي مواجه خواهند شد، مناسب است.»

2002-11-08T06:58:00.000+03:30

اخترشناسان قمر جديدي را براي اورانوس کشف کردند
يک گروه بين المللي از اخترشناسان، کشف يک قمر جديد براي اورانوس را اعلام کردند. با اين کشف، تعداد اقمار اورانوس به 21 رسيد. اين قمر که فعلا به طور غير رسمي S/2000 U1 ناميده شده است، ابعادي بين شش تا دوازده مايل دارد و گمان مي رود که بقاي يک برخورد قديمي از زمان تشکيل منظومه ي شمسي باشد. اين قمر به همراه پنج قمر ديگر، در مدارهايي نامنظم و بيضوي، با پانزده قمر ديگر اورانوس، در يک صفحه بر گرد سياره مي چرخند. اين قمر در آگوست 2001 و با همکاري 11 اخترشناس کشف شده بود.
اقمار اورانوس، نامهاي خود را از شخصيتهاي داستاني " ويليام شکسپير " گرفته اند. ولي براي اين قمر جديد هنوز نامي انتخاب نشده است.
در منظومه ي شمسي، از نظر تعداد اقمار، مشتري با 39 قمر در مقام اول، زحل با 30 قمر در مقام دوم و اورانوس، سوم است.

2002-11-08T06:37:00.000+03:30

برادر کوچک زمين پيدا شد
اخترشناسان، اولين جرمي را که به همراه زمين در مدارش مي گردد، کشف کرده اند. سيارک AA29 2002، حدود 100 متر پهنا دارد و حداقل فاصله ي آن از زمين، 3.6 ميليون مايل است. اما اين جسم، در مدار زمين به دور خورشيد شريک است. ابتدا يک طرف زمين و سپس در طول مسير سياره ي ما به دور خورشيد حرکت مي کند تا وقتي که با آن طرف مدار زمين مي رسد، سپس دوباره بر مي گردد.
محققين فکر مي کنند AA29 2002، مي تواند توسط فضانوردان مشاهده گردد و يا اينکه مي تواند در مورد درک ميزان خطر برخورد چنين سنگهايي با زمين مناسب باشد.
AA29 2002، توسط پروژه ي نقشه بردار خودکار آسمان در 9 ژانويه سال 2002 کشف شد. "مارتين کانرز " از کانادا در ژورنال شهابسنگها و علوم سياره اي نوشته است: " AA29 2002، در مداري بسيار شبيه به مدار زمين حرکت مي کند واين اولين جسم هم در مدار زمين است. " General Simon " فرمانده ي سفينه ي فضايي، اين جسم را به عنوان يکي از اجرام نزديک به زمين شرح داد که در آستانه ي گرفتار شدن توسط زمين است.
اما اخترشناسان، AA29 2002 را به عنوان اولين جسم هم مدار دسته بندي مي کنند که به عنوان همدم زمين پيدا شده است. براي اينکه در بخش زيادي از مسير زمين به دور خورشيد، سيارک هم مدار اطراف سيارات ديگر نيز پيدا شده است.
بيش از 120 جسم که Trojans ناميده مي شوند، جلو يا پشت مشتري در مدار آن پيدا شده است. هشت جسم همدم مريخ نيز پيدا شده، اما با وجود تمام تحقيقات، هنوز هيچ نشاني از Trojan در نزديک زمين ديده نشده است.
اين واضح است که AA29 2002، به طور تصادفي، هنگامي که در انتهاي مسير فعلي شکل خود، در نزديک ترين فاصله از زمين قرار داشت، کشف شد. در اين زمان به اندازه اي روشن بود که توسط يک نقشه بردار خودکار آسمان شناسايي شد.
رصدهاي دقيق تر نشان دادند که AA29 2002، در 8 ژانويه ي 2003 به نزديک ترين فاصله اش از زمين، يعني دوازده برابر فاصله ي ماه تا زمين مي رسد. پس از آن AA29 2002 به طور مستقيم از زمين دور مي شود ( با سرعتي بيشتر، در زمين حرکت مي کند ) تا اينکه 95 سال بعد، در آن طرف زمين سر در مي آورد و سپس جهت حرکتش عکس مي شود. در سال 550 ميلادي و دوباره در 2600 و 3880 ميلادي، براي مدتي اين جسم قدر طبيعي زمين مي شود، اگرچه هنوز هم در زير کنترل جاذبه ي خورشيد قرار دارد. اين دوره 50 سال طول مي کشد تا اينکه AA29 2002 از گرانش زمين فرار کند. با اين حال، اين سيارک که فقط 100 متر طول دارد، مي تواند نقش خوبي را براي اکتشافات فضايي داشته باشد. پژوهشگران در صددند که اين سيارک را توسط کاوشگرهاي با سرنشين مورد بررسي قرار دهند.

2002-11-04T16:46:00.000+03:30

اختر شناسان اثر جدايش يک سياره را در اطراف ستاره اي نزديک کشف کردند .
هفته گذشته تيمي از اختر شناسان، کشف يک ديسک منحني شکل از گرد و غبار را در اطراف ستاره ي فم الحوت در صورت فلکي حوت جنوبي خبر دادند. دليل اين انحناء اثر گرانشي سياره اي به اندازه ي زحل و با فاصله ي بسيار زياد از ستاره است. سياره اي که احتمالا ابعادي به اندازه ي زحل ما دارد، باعث جدايش (وقتي توپي را در حوض آب پرتاب مي کنيم، بلافاصله بعد از برخورد توپ به آب فضايي از آب خالي مي شود واگر توپ به مسيرش ادامه دهد، اين فضا به اندازه اي در اطراف توپ وجود خواهد داشت، اين اثر جدايش نام دارد) در جريان بخار و گاز موجود در ديسک شده است.
تا کنون بيش از 100 ستاره در خارج از منظومه ي شمسي شناخته شده اند، ولي هيچ کدام به اين شکل و با تلسکوپ ديده نشده بودند. اين سيارات را "مشتري هاي داغ" لقب داده اند. زيرا اندازه اي حدود مشتري در منظومه ي شمسي دارند، ولي فاصله شان تا ستاره ي مرکزي، بسيار کم است.
فم الحوت، سني حدود 200 ميليون سال دارد و خيلي جوان است (خورشيد تقريبا 4.5 ميليون سال سن دارد). "وين هلند"، رهبر اين پروژه مي گويد: "تصاوير زيادي از اين ستاره گرفته شده بود ولي هيچکدام کيفيت کافي براي اين حفره را نداشتند. ما فکر مي کنيم اين در اثر کشش گرانشي سياره اي به اندازه ي زحل يا مشتري ايجاد شده است."
فم الحوت، خيلي شبيه به منظومه ي شمسي ماست وقتي که فقط 200 ميليون سال سن داشت، در اين سن، يک سيستم سياره اي آماده ي شکل گيري است. البته ديدن اين جزئيات به دليل گرد و غبار زياد، اصلا ساده نيست. ديسک گرد و غبار در اطراف فم الحوت، خيلي سرد است و نور خيلي کمي را منتشر مي کند که با تلسکوپهاي اپتيکي، مانند تلسکوپ فضايي هابل هم قابل مشاهده نيستند. در عوض منجمان از دوربيني که در محدوده ي "زير ميلي متري طيف" کار مي کند، استفاده مي کنند.
براي اين مشاهدات از تلسکوپ "ماکسول" در هاوايي استفاده شد که بزرگترين تلسکوپ جهان براي مطالعه ي طول موجهاي "زير ميلي متري" است. دوربين مورد استفاده هم SCUBA نام دارد که تا دماي 1/10 درجه مانده به صفر مطلق (0.1 + 273-)، سرد شده است.اين دوربين تا کنون توانسته زايشگاههاي ستاره اي و کهکشانهاي دوردست را در لبه هاي عالم آشکار کند.
در آينده، اين طرح با ساخت دوربين SCUBA-2 ادامه خواهد يافت و بررسي دقيق 100 ستاره در نزديکي ما آغاز خواهد شد. يکي از اين ستاره ها "نسر واقع" خواهد بود که به نظر مي رسد ديسکهاي غباري را در اطراف خود داشته باشد.

2002-11-03T02:19:00.000+03:30

سياره ي شگفت انگيزي در منظومه ي ستاره اي دوتايي کشف شد.
برخلاف خورشيد ما که يک نمونه ي نادر است، اکثر ستارگان راه شيري داراي همدم هستند. دانشمندان در روز چهارشنبه اعلام کردند اين کشف به اين معناست که منظومه هاي ستاره اي دوتايي مشابه، مي توانند سيارات را در گيرند.
دانشمندان گفته اند که جرم اين سياره از مشتري بيشتر است و در منظومه ي دوتايي در فاصله اي که کمي بيشتر از ميانگين فاصله ي بين مريخ و خورشيد است، به دور ستاره ي اصلي مي چرخد. اين سياره هر 2.5 سال، يک دور کامل را طي مي کند.
ستاره ي بزرگتر، حدود 1.6 مرتبه، پر جرم تر از خورشيد است. همچون سياره ي کشف شده، ستاره ي همدم کوچکتر در فاصله اي تقريبا برابر با فاصله ي اورانوس تا خورشيد، ستاره ي بزرگتر را دور مي زند.
Michael Endl از دانشگاه تگزاس در Austin، يکي از اعضاي تيمي که بر روي منظومه هاي دوتايي مطالعه مي کنند، گفت: اين اولين باري است که ما سياره اي را در يک سيستم دوتايي نزديک به هم کشف کرده ايم. Endl اظهار کرد: از آنجا که بيشتر ستاره ها در کهکشان ما، اعضاي منظومه هاي دوگانه و يا حتي چندگانه هستند، اين نتيجه، در مورد اينکه چه تعداد منظومه هاي سياره اي مي توانند در کهکشان ما وجود داشته باشند، به ما کمک مي کند.
تعدادي از سيارات معروف به فرامنظومه ای "Extrasolar"در منظومه هاي ستاره اي دوتايي تشخيص داده شده اند اما ستاره هاي همدم در آنها، در مقايسه با ستاره ي همدم در منظومه ي گاما قيفاووس، صدها و يا هزارها بار دورتر از ستاره ي اصلي بوده اند. "کاچرن"، يکي از مسولان تيم و محقق ديگر دانشگاه تگزاس گفت: ستاره ها (در منظومه هاي ديگر)، آن قدر دور از هم قرار دارند که اساسا به طور مستقل از هم فعاليت مي کنند. در چنين منظومه هايي، هر ستاره عملا مي تواند به طور جداگانه مورد بررسي قرار گيرد زيرا اثر گرانشي کمي بر روي همدم خود دارد.به همين دليل است که سياره ي کشف شده، کمي شگفتي ساز است.
اما انتظار مي رود که احتمال وجود سيارات در سيستمهايي شبيه به گاما قيفاووس که ستاره هاي همدم آن نزديک به هم هستند، کمتر باشد زيرا مطابق گفته هاي منجمان، چون ستاره هاي همدم آن نزديک به هم قرار دارند، شديدا بر روي هم کشش ايجاد مي کنند و در نتيجه مي توانند به آساني مدار سياره ي مجاور خود را مختل کنند.
کاچرن و هاتزس از آلمان و ساير دانشمندان، از جمله دانشمندان کانادايي، Walker و Campbell، با استفاده از تلسکوپهاي گوناگون، دهه ها بر روي گاما قيفاووس مطالعه کرده اند. ثابت نوسان 2.5 ساله در نور خروجي، کاچرن و همکارانش را متقاعد کرد که ستاره ي اصلي، يک سياره را در بر دارد.
کاچرن گفت: تکنيکهاي رصدي ما شامل چندين شاخص تغييرات ستاره اي است و ما نوساني را که بتوانيم به خود ستاره نسبت دهيم، نديديم. تنها چيز منطقي که باقي مي ماند اين است که آن، يک سياره باشد.
گاما قيفاووس، در حدود 45 سال نوري دور از ما قرار دارد و به صورت يک نقطه ي تنهاي نور در نزديک قطب شمال سماوي به نظر مي رسد. اين ستاره، نوک کلاه صورت فلکي قيفاووس را تشکيل مي دهد.

2002-10-31T00:28:00.000+03:30

اولين سگ فضانورد تنها چند ساعت در فضا زنده مانده بود
لايكا ،اولين موجود زنده‌اي كه به مدار زمين فرستاده شده بود برخلاف آنچه كه مقامات رسمي شوروي ادعا مي‌كردند زنده نمانده بود.
سفينه اسپوتنيك 2 سگ نگون بخت را در سفر آخرش در نوامبر 1957 به فضا برده بود.
بنا به ادعاي مقامات شوروي لايكا يك هفته پس از پرتاب سفينه بدون هيچ‌گونه دردي مرده بود.اما اطلاعات جديد نشان مي‌دهد كه علت مرگ او گرماي بسيار زياد و وحشت بوده است.اين اطلاعات بر اساس مدارك ارائه شده در آخرين كنگره جهاني فضا در هوستون توسط ديميتري مالاشنكوف عضو انستيتو مسائل زيستي در مسكو بدست آمده است.
سون گران (Sven Grahn) كه يك مورخ فضايي ‌است گفت: اين اطلاعات با وجود گذشت بيش از 40 سال از مرگ لايكا
بسيار حيرت انگيز و داراي اهميت است.

پيشگامان فضا
ماموريت لايكا بوسيله اسپوتنيك 2 جهان را به شگفتي واداشت.
اسپوتنيك 1 ،اولين ماهواره جهان حدودا يك ماه پيش از آن راهي فضا شده بود.اسپوتنيك 1 به شكل يك كره فلزي بود كه حدود 18 كيلوگرم وزن داشت و بسيار سنگينتر از چيزهايي بود كه ايالات متحده در آن زمان قصد فرستادن آنها به فضا را داشت.
تمامي دنيا متحيرانه شاهد پرتاب سفينه 113 كيلوگرمي اسپوتنيك 2 به همراه اولين موجود زنده به مدار زمين
بودند.اين موجود زنده سگي بود كه لايكا نام داشت.
لايكا تا پيش از انتخاب براي ماموريت فضايي يك سگ ولگرد بود كه در خيابانهاي مسكو پرسه مي‌زد.
مدت كوتاهي پس از پرتاب به فضا مقامات شوروي گفتند كه تضميني براي زنده برگشتن لايكا به زمين وجود ندارد و او در فضا خواهد مرد.بسياري از بينندگان از اين اظهارات برآشفتند.
دكتر مالاشنكوف حقايق ديگري را نيز در مورد لايكا افشا كرده است،مسائلي از قبيل اينكه غذاي او ژله مانند بود و همچنين او براي اينكه به دور خود نچرخد با زنجير بسته شده بود.

تپشهاي فزاينده
در داخل كابين يك وسيله جذب كننده دي اكسيد كربن وجود داشت تا خروج اين گاز سمي را ممكن سازد.علاوه بر اين اكسيژن نيز بوسيله يك مولد توليد مي‌شد.يك خنك كننده در هر زمان كه دماي بدن لايكا بيش از 15 درجه سانتيگراد مي‌شد فعال مي‌شد.

طبق گفته‌هاي دكتر مالاشنكوف كار بسيار زيادي براي وفق دادن گروهي از سگها با شرايطي همچون تنگي جا در داخل اسپوتنيك 2 انجام شده بود.آنها حتي تدريجا در داخل قفسهاي كوچكتري نيز در يك دوره 15 تا 20 روزه نيز قرار گرفته بودند.
سه سگ براي ماموريت اسپوتنيك 2 مورد آموزش قرار گرفته بودند:آلبينا،لايكا و موشكا
آلبينا در واقع حالت يك رزرو را داشت و دو بار توسط موشك به پرواز رفته بود.
موشكا هم براي آزمايش ابزار استفاده ‌ميشد.
حسگرهايي كه به بدن لايكا وصل بود نشان داده بود كه ضربان قلب او در زمان پرتاب به سه برابر زمان استراحتش افزايش يافته بود.
با آغاز بي‌وزني ضربان كاهش يافت.حدودا سه برابر زماني كه پيش از آن در يك آزمايش گريز از مركز طول كشيده بود طي شد تا ضربان قلب لايكا به مقداري رسيد كه پيش از
پرواز بود.

مرگ در فضا
دكتر مالاشنكو مي‌گويد:
دورسنجي از محفظه اسپوتنيك 2 نشان داد كه رطوبت و دما در آغاز ماموريت زياد شده بود.
پس از گذشت پنج تا هفت ساعت از آغاز پرواز هيچگونه علائم حياتي از لايكا دريافت نمي‌شد.
پس از گذشت دور چهارم چرخش در مدار آشكار بود كه لايكا مرده است.پيش از اين تصور مي‌شد كه لايكا چهار روز در فضا زندگي كرده است و حتي فرضيه قويتر اين بود كه لايكا يك هفته پس از قطع شدن ارتباط اسپوتنيك با زمين هم زنده مانده است.
جايگاه لايكا در تاريخ فضانوردي عليرغم زندگي كوتاهش در فضا محفوظ است.او سبب جمع آوري اطلاعاتي شد كه نشان مي‌داد يك ارگانيسم زنده مي‌تواند در برابر بي‌وزني دوام بياورد.
در واقع مي‌توان گفت لايكا مسير گام نهادن انسان به فضا را آماده كرد.
تابوت لايكا ،اسپوتنيك 2 ،پس از 2570 بار گردش به دور زمين در چهارم آوريل 1958 در جو زمين سوخت.

2002-10-30T02:02:00.000+03:30

آماتورها سيارات فراخورشيدي را رديابي مي کنند
از سال، 1995 بيش از 100 سياره ي فرا خورشيدي کشف شده است که فقط يکي از آنها در حال گذر از جلوي ستاره ي مرکزي شناخته شد. در تلاشي براي طبقه بندي و آمار گيري سيارات گذري، دو اخترشناس از آماتورهاي جهان خواستند تا به آنان کمک کنند.
" تيم کاستلانو " از مرکز پژوهشهاي Ames در ناسا و " گرک لافلين " استاديار نجوم دانشگاه کاليفرنيا در سايت اينترنتي ( www.transitsearch.org ) به دنبال اعضاي ديگري مي گردند که با آنها همکاري کنند.
اين سايت بينندگان و اعضايش را از مختصات ستاره ها، زمانهاي ممکن براي گذر و گزارش و اطلاعات تجهيزاتي آگاه مي کند. آماتورها از ستارگان مورد نظر تصاوير CCD تهيه خواهند کرد و سپس متخصصان با استفاده از نرم افزارهاي حرفه اي و دقيق به دنبال کم نور شدنهاي جزئي در تصاوير مي گردند. در تحليل هاي بعدي حتي مي توان اندازه ي سياره، ساختار اتمسفر، حضور حلقه ها يا قمر ها را هم معين کرد.
آنهايي که در نيمکره ي شمالي زندگي مي کنند، مي توانند در 30 اکتبر موقعيت خوبي را براي عکسبرداري از ستاره ي HD68898 که در نزديکي دب اکبر قرار دارد، داشته باشند. در اين شب، سياره ي HD68898b، 8 درصد شانس گذر از مقابل ستاره ي خود را دارد. يک رصد خوب و موفق مي تواند نشان دهنده ي يک ستاره ي مشتري گون در خارج از منظومه ي شمسي باشد.
لافلين مي گويد: "داشتن راصداني در نقاط مختلف دنيا به ما اين امکان را مي دهد که 24 ساعته روي اين طرح کار کنيم ونگران وضعيت جوي منطقه ي محدودي نباشيم. اطلاعات گذر سيارات به اندازه ي کافي دقيق هستند و مشاهده ي آنها از چند مکان مختلف و توسط چند راصد، به نتيجه گيري خيلي کمک مي کند."

2002-10-27T09:14:00.000+03:30

گرم شدن پلوتو
بعد از اينکه در سال 1989، پلوتو از موقعيت حضيض ( نزديکترين حالت به خورشيد ) خود گذشت و شروع به دور شدن از خورشيد کرد، ستاره شناسان نگران بودند که کم شدن نور خورشيد مي تواند سبب شود که جو نازک و ضعيف پلوتو مثل يخ و شبنم به سطح سياره بريزد و از بين برود. اما به نظر مي رسد که پلوتو جوش را حفظ کرده است.
نتايج به دست آمده از دو اختفاي متوالي که در 2 جولاي و 20 آگوست امسال رخ داد، نشان مي دهد که در طول 14 سال گذشته، فشار اتمسفري سياره، حدوداْ 3 برابر شده و دماي سطح سياره هم 2 درجه ي سلسيوس افزايش يافته است. دلايل اين افزايش فشار و دما همچنان در ابهام است.شواهدي هم وجود دارند، مثلاْ در سالهاي اخير، سطح پلوتو تيره تر شده و به آن اجازه مي دهد که نور ضعيف خورشيد را بيشتر جذب کند و گاز بيشتري را به جو تزريق نمايد.
ديويد تولن ( از دانشگاه هاوايي ) مي گويد: «سطح سياره در حال حاضر به بيشينه ي گرماي خود بعد از حضيض رسيده است. مثلا روي زمين گرمترين موقع روز حدود 2 يا 3 بعد از ظهر است تا خود ظهر.»
در دو اختفاي ثبت شده مشاهدات خوبي انجام شد. در اطراف سياره، نوار نازکي از اتمسفر نيتروژن همراه با متان و دي اکسيد کربن وجود دارد.در حال حاضر دو گروه تحقيقاتي بزرگ در دانشگاه MIT و رصدخانه ي پاريس در حال بررسي و پژوهش سياره ي دوردست پلوتو هستند.

2002-10-27T09:04:00.000+03:30

يک فوران گاماي فعال!
در ساعت 8:06 EDT روز جمعه، 4 اکتبر، کاوشگر امواج پر انرژي زودگذر ناسا (HETE-2)، يک فوران گاماي شديد و پر قدرت را در صورت فلکي حوت رديابي کرد. سالهاست که دانشمندان در تلاشند تا دريابند که عامل اين انفجارات شديد چه چيزهايي است. در عرض 11 ثانيه، ماهواره ي HETE، يک اخطار جهاني به تمام مراکز فرستاد. فقط 38 بعد، زماني که هنوز فوران گاما در فعاليت بود، HETE، موقعيت اين فوران را با دقت 10 دقيقه ي قوسي مشخص کرد و دومين يادآوري را همراه با اطلاعاتي شگفت انگيز به زمين ارسال کرد. اختر شناسان در شبکه ي سراسري فورانهاي گاما (GCN)، شروع به فعاليت کردند. در کاليفرنيا، "درک فاکس"، به دنبال اطلاعات پراکنده اي که دريافت کرده بود، مي کوشيد تا با کامپيوتر شخصي اش -از منزل خود- تلسکوپ 48 اينچي "اشين اشميت" در رصدخانه ي پالومار را، که قابليت کنترل از راه دور دارد، به کار گيرد. تلسکوپ مذکور توانست، موقعيت فوران گاما را هدف بگيرد و 9 دقيقه بعد از فوران، اولين تصوير را از آن تهيه کند. تصويري را که مشاهده مي کنيد، کم نور شدن اين فوران را نشان مي دهد. در عکس ديگر، قدر آن 15.5 است. تلسکوپ اشميت توانست چند عکس ديگر هم از آن بگيرد.
ژاپني ها در رصدخانه ي کيوتو 37 دقيقه بعد از فوران، آن را تعقيب کردند. استراليايي ها در طول 7 ساعت، طيفي از آن تهيه کردند و انتقال قرمزي برابر 1.60 را به دست آوردند. بررسي هاي بعدي نشان داد که اين طيف، متعلق به يک توده ي گازي عظيم در زمينه ي تصاوير است و انتقال به قرمز اين فورانگر 2.3 است که فاصله اي برابر با 10.5 ميليارد سال نوري از آن به دست مي آيد، يعني حدود 80 درصد از عالم که تا کنون مشاهده شده است.
فورانهاي پرتو گاما (GRB) از نادرترين و پرانرژي ترين پديده هاي عالم هستند. يک نوع عادي از آنها مي تواند کل کهکشان را ميلياردها برابر نوراني تر کند. البته دوره ي بقاي GRB ها خيلي کوتاه است و در حدود کسري از ثانيه تا چند دقيقه به طول مي انجامد. خيلي از اختر شناسان معتقدند که GRB ها نتيجه ي جتهاي ماده هستند که سرعتي نزديک به سرعت نور دارند و از هسته ي چگال و کوچک ستارگان فروريخته و مرده که به سياهچاله هاي نوزاد تبديل مي شوند، هستند.

2002-10-17T08:40:00.000+03:30

زوج شگفت انگيز ميان ستاره اي
اين منظره توسط تلسكوپ فضايي هابل از منطقه اي در صورت فلكي اژدها گرفته شده است. نمايي كه مي بينيد، اندازه ي زاويه اي اش، 1.8 دقيقه ي قوسي (معادل با 40000سال نوري) است كه تركيبي از دو عكس گرفته شده در سالهاي 1997 و 2002 است. اين عكس توسط تلسكوپ هابل، 84 دقيقه نوردهي شده تا چنين تصويري خلق شود. كهكشان بزرگتر NGC4319 است و در فاصله ي 80 ميليون سال نوري از زمين قرار دارد. در بالا و سمت راست همين كهكشان، جرمي ديده مي شود كه به نظر همدم اين كهكشان است. در واقع اين همسايه ي كوچك، يك كوازار است _كهكشاني خيلي دور است و هسته اي بسيار درخشان دارد_ كه در فاصله ي 1.1 ميليارد سال نوري از ما قرار دارد (يعني 14 برابر دورتر از كهكشان جلويي). اين كوازار را ماركاريان205 (Markarian 205) ناميده اند.
در داخل بازوهاي مارپيچي NGC4319، باريكه هاي ناشي از ذرات غبار و يك ميله ي مركزي، به خوبي قابل مشاهده اند. باريكه هاي غبار از اهميت زيادي برخوردارند زيرا ممكن است اين باريكه ها و مناطق تاريك و نامنظم، گوياي اين باشند كه اين كهكشان در گذشته با كهكشاني ديگر برخورد و بر هم كنش داشته است.

2002-10-17T08:37:00.000+03:30

فورانهاي ستاره اي، داغ و پرسرعت مي مانند
مشاهدات جديد سيستمهاي ستاره اي دوتايي كه ممكن است سياهچاله اي را در بر داشته باشند، حاكي از اين است كه فورانهاي ستاره اي داغ كه با سرعتي نزديك به سرعت نور حركت مي كنند، با آن سرعتي كه انتظار مي رفت سرد و كند نمي شوند.
مشاهدات پرتو X يك ناحيه در اطراف يك سياهچاله يا ستاره ي نوتروني _دانشمندان مطمئن نيستند كه كداميك از اين دو است_ و ستاره ي همراهش، نشان مي دهد كه فورانها و جتهاي پر انرژي، با سرعتي معادل 1/4 سرعت نور در فضا پخش مي شوند. جتهاي فوراني، اين سرعت را با دمايي حدود 50 ميليون درجه ي كلوين براي مدت سه ماه پس از پرتاب خود حفظ مي كنند. "سيمون ميگلياري" سرپرست تيم تحقيقات، در اين باره مي گويد: "نتايج به دست آمده دال بر اين است كه توده اي از ماده در اين جتها به مواد كم سرعت قبلي مي رسند و گرماي مجددي توليد مي كنند. اين دوباره گرم شدن، زماني رخ مي دهد كه دو توده ي مادي در داخل جت در يك جهت يكسان ولي با سرعتي متفاوت پرتاب شوند. توضيح ديگر اين است كه مواد داخل جت در اثر اصطكاك و بر هم كنش با يكديگر، گرم مي شوند كه البته اين نظر، چندان قوي نيست."
جتها را مي توان به طغيان انرژي جنبشي تشبيه كرد. البته ساختار جتها هنوز به طور كامل شناخته نشده، ولي تلاشها همچنان ادامه دارد. كشف راز اين جتها به ما كمك مي كند تا بدانيم كه گازهاي داغ و اتمهاي فلزي كه اكنون مي بينيم، در جريان جتها وجود دارند و فقط منحصر به مواد ميان ستاره اي كه توسط برخوردها و انفجارات، گرم شده اند، نمي شود.

2002-10-12T01:30:00.000+03:30

ستاره لرزه ها اسرار ستارگان را فاش مي كنند
دانشمندان از امواج صوتي براي جستجوي اعماق خورشيد و بررسي لرزه هاي خورشيدي حاصل از امواج لرزه اي استفاده مي كنند.
بوسيله ي كاوشگر SOHO، ناسا و آژانس فضايي اروپا (ESA)، توانستند موفقيتهاي زيادي را در جهت بررسي درون خورشيد به وسيله ي امواج صوتي به دست آوردند. در آينده دو ماموريت براي بررسي قسمتهاي داخلي خورشيد و ستارگان در نظر گرفته شده است. دانشمندان توانستند با ثبت لرزه هاي كم اهميت و كوچك زمين، مسير حركت و ميزان تغييرات سرعت امواج، در هنگام عبور از درون زمين را تخمين بزنند . همچنين موفق به تشخيص هسته ي مذاب زمين شدند.به همين ترتيب، مي توان اين مطالعه را بر روي امواج صوتي خورشيد انجام داد. اگر چه خورشيد وستارگان بر خلاف سنگها و صخره هاي زمين، از گازهاي بسيار داغ ساخته شده اند، ولي قاعده ي كلي در مورد مسير و سرعت امواج بر همين منوال است. امواج صوتي در ميان فضا حركت نمي كنند، امابا تغييرات زيركانه و ماهرانه در نور خورشيد و ستارگان، دانشمندان مي توانند فعاليتهاي آنها را ثبت كنند.
ساده ترين تلسكوپهاي لرزه نگار خورشيدي (helioseismic)، مي توانند تمامي لرزه هاي خورشيد را ثبت كنند. آنها اين لرزه ها را مانند نتهاي مشخص تارهاي موسيقي، رديابي مي كنند. زماني كه فضاپيماي خورشيدي بعدي، براي نزديك شدن به قسمت انتخاب شده ي خورشيد ساخته شود، دانشمندان مطمئن هستند كه كشفيات بيشتري خواهند داشت.
براي گردشگر خورشيدي اسا (ESA's solar orbiter) كه در حوالي سال 2012 كارش را آغاز مي كند، هدف اصلي، بررسي مناطقي نزديك قطبهاي خورشيد است.
در چند سال آينده، فضاپيماهاي فرانسوي، كانادايي و دانماركي در اين زمينه ي چگونگي كاركرد ستارگان و مسير تكاملي جهان، پيشقدم خواهند شد و در ميان هزاران ستاره به تحقيق خواهند پرداخت. بنابراين فضاپيماي "ادينگتن" اسا، به دليل پرواز در سال 2008، اولين ماموريت فضايي براي مطالعه ي امواج صوتي نخواهد بود. براي مثال، قبلا سن ستاره اي با 100 ميليون سال را در بازه ي 80 تا 120 ميليون سال تخمين مي زدند. در صورتيكه Eddington، توانايي اين را دارد كه سن ستاره را دقيقا 104 ميليون سال تشخيص دهد.
امواج صوتي در ستارگان و خورشيد بسيار بم هستند و توسط بشر قابل شنيدن نمي باشند، ولي تبديل آنها به امواج شنيدني بسيار آسان است. اگر مي خواهيد به صداي خورشيد گوش دهيد، به اين سايت مراجعه كنيد.

2002-10-12T00:58:00.000+03:30

اندازه گيري سرعت جاذبه
دانشمندان براي تاييد يكي از موارد قانون نسبيت عام انيشتين، آزمايشي انجام خواهند داد.طبق اين نظريه، سرعت جاذبه، برابر با سرعت نور است. دانشمندان اميدوارند با گروهي از تلسكوپها اين امر را اثبات كنند.
آزمايش بر اساس اندازه گيري فاصله ي زاويه اي ميان كوازارهاي مختلف است، اجرامي بسيار دور كه مشابه ستارگان به نظر مي آيند. وقتي كه سياره ي مشتري از نزديكي يك كوازار عبور مي كند، جاذبه ي آن سبب مي شود كه موقعيت كوازار در آسمان مقداري تغيير كند كه اين ميزان تغيير، بستگي به سرعت جاذبه دارد.
"سرگئي كوپكين" و "اد فومالونت"، از ستاره شناسان راديويي موسسه ي علوم و مركز ملي رصدخانه ي راديويي (NRAO)، در اين آزمايش از تكنيك رصدي خاصي براي مقايسه ي موقعيت كوازار اوليه نسبت به كوازار ديگري كه تحت اثر جاذبه نيست، استفاده مي كنند.
اين اندازه گيري ها توسط آرايه اي از تلسكوپهاي راديويي، شامل 10 تلسكوپ 25 متري، انجام مي شود كه از جزيره ي ويرجين تا هاوايي گسترده شده اند. يك تلسكوپ راديويي 100 متري هم در افلبرگ آلمان، در اين پروژه كار مي كند كه تحت نظر انستيتو اخترشناسي ماكس پلانك است.
فومالونت همچنين گفت: "از اين شيوه مي توان براي تعيين دقيق موقعيت اجسام در فضا استفاده كرد. همچنين مي توان از آن در مكان يابي دقيق ماهواره ها و سفر فضاپيما ها به دوردست هم سود جست."

2002-10-08T10:46:00.000+03:30

معماي اقمار در مرزهاي منظومه‌ي شمسي
منطقه اي با عنوان "كمربند كويي پر" در منظومه ي شمسي از مدار نپتون تا فراتر از مدار پلوتو كشيده شده است. اين منطقه كه در سال 1992 كشف شده، اكنون دريچه اي را به سوي تحقيقات و پژوهش در منشا تشكيل سيارات گشوده است.تحقيقات از اجرامي به نام اجرام كمربند كويي پر (KBO)، آغاز شد. مطالعات بر روي اقمار KBO كه اولين بار در سال 2001 كشف شدند، آغاز شد و ادامه داشت تا اينكه تعداد KBO به 500 رسيد.
دكتر "آلن استرن"، مدير مركز مطالعات فضايي پژوهشگاه جنوب غربي تگزاس (SWRI) مي گويد: "فقط يك سال از كشف اولين قمر KBO مي گذشت كه دانشمندان 7 عدد ديگر از اين اقمار را كشف كردند. مطالعات و مشاهدات تلسكوپهاي زميني و تلسكوپ فضايي هابل نشان داد كه اقمار KBO از نظر اندازه، تقريبا به بزرگي همان KBO هايي هستند كه به دورشان مي چرخند."
مطالعات استرن و همكارانش فقط در مرحله ي مشاهده نماند. آنها به دنبال چگونگي تشكيل چنين جفت هاي بزرگ KBO هستند.
برخورد بين يك جسم خارجي و جسم اوليه اي كه در مدار اقمار، در حال چرخش بوده، اساس مدل متعارف تشكيل اين نوع اقمار است. اين مدل، به خوبي، منظومه هاي دوتايي سياركها و منظومه ي شارون_پلوتو را توضيح مي دهد.همچنين توجيه خوبي براي منظومه ي زمين_ماه است. البته با توجه به اندازه و جرم KBO هاي قديمي و جديد (پر جرم و كم جرم)، چنين برخوردهايي كه خيلي پر ابرژي هستند، غير ممكن است.
البته شايد اقمار KBO در اثر برخورد، شكل نگرفته باشند و يا شايد بازتاب سطحي KBO (كه اندازه شان را مشخص مي كند) و يا اقمارشان، خيلي با مقدار واقعي تفاوت داشته باشد. اگر اين ميزان بازتابشهاي سطحي، بيش از مقدار اندازه گيري شده باشد، اين اجسام بايد كوچكتر و كم جرم تر باشند و بنابراين به برخوردي سبكتر و كم انرژي تر احتياج خواهند داشت تا چنين منظومه هايي را پديد آورند.
براي حل اين معماها، تلسكوپ فضايي فرو سرخ ناسا (SIRTF)، در اوايل سال آينده به فضا خواهد رفت. كار اين فضاپيما بررسي انعكاس سطحي و جرم تعداد زيادي KBO خواهد بود.
استرن همچنين گفت: "ما منتظر پرتاب فضاپيمايي ديگر در سال 2006 هم هستيم. اين فضاپيما، بررسي هاي دقيقي را براي پلوتو و قمرش، شارون، انجام خواهد داد و سپس آنها را به مقصد KBO ها ترك خواهد كرد.

2002-10-08T10:41:00.000+03:30

ربوده شدن خاك ماه
دزد ها، چند سنگريزه را از يك موزه ي سوئدي دزديدند! البته اين سنگريزه ها از سطح ماه آورده شده بودند.
اين چهار سنگريزه كه توسط "نيل آرمسترانگ" و "باز آلدرين" در سال 1969 در ماموريت آپولو به زمين آورده شده بودند، يك پيشكش از طرف رئيس جمهوري آمريكا به رئيس جمهور سوئد بود. اين سنگريزه ها، ابعادي بزرگتر از يك سانتيمتر داشتند. كاركنان موزه، در هنگام بازرسي متوجه شدند كه شيشه ي محافظ سنگريزه ها شكسته شده و آنها در جاي خود نيستند.
پليس هنوز اثري از ربايندگان پيدا نكرده است!

2002-10-08T10:39:00.000+03:30

شفق هاي نوراني در عرضهاي مياني
در نيمه هاي شهريور، انفجارات شديدي در جو خورشيد، باعث پراكنده شدن ذرات پرانرژي و پرسرعت، به سوي زمين شد. ماهواره هاي اطراف زمين، اين بادهاي عظيم را رديابي كردند و وقوع شفقهاي پرنوري را وعده دادند.
همينطور هم شد! و در عرضهاي مياني، در نيمكره ي شمالي و جنوبي، مردم بسياري شاهد نورافشانيهاي زيبايي در افق بودند. اين پرتو هاي نوراني كه به گفته ي شاهدان، به رنگهاي سبز و قرمز ديده شدند، از شمال غرب تا شمال شرق گسترده شده بودند. در اروپا، استراليا و نيوزلند هم مردم موفق به ديدن اين پديده ي زيبا شدند.
شفقها و نور هاي قطبي معمولا در عرضهاي شمالي و جنوبي (فاصله ي كمتر از 30 درجه با قطب)، ديده مي شوند. به همين خاطر، اين شفقها و نورهاي زيبا در عرضهاي مياني، اخترشناسان آماتور و افراد عادي را شگفت زده كرد. شدت اين پرتو ها، خيلي زياد بود و دامنه ي آنها به جنوب هم كشيده شد، تا حدي كه "شلدون فاورسكي"، اخترشناس آماتور، توانست عكسي از اين نورافشاني با زمينه ي صورت فلكي قوس بگيرد.

2002-10-08T10:27:00.000+03:30

فضاپيماي گاليله، زنده است
فضاپيماي گاليله، همچنان در فعاليت است و مسيرش را به سوي مشتري طي مي كند تا آخرين ماموريتها و تحقيقاتش را در ماه آينده انجام دهد. گاليله هم اكنون در فاصله اي حدود 13 ميليون كيلومتر از مشتري قرار دارد و بيرون ميدان مغناطيسي عظيم مشتري است.
جمع آوري اطلاعات توسط مغناطيس سنج، دستگاه ردياب غبار و ذرات، وسايل طيف نگاري همچنان ادامه دارد تا دانشمندان اطلاعات بيشتري را درباره ي "فضاي ميان ستاره اي" به دست آورند.پس از به كار انداختن سيستم محركه ي فضاپيما، در روز 13 اكتبر، يك تست استاندارد، روي ژيروسكوپهاي فضاپيما انجام خواهد شد. پس از آن در يك مانور فضايي، مسير فضاپيما به سوي آمالتيا، قمر مشتري، تغيير خواهد كرد. نزديكترين حالت گاليله به آمالتيا، ارتفاعي حدود 134 كيلومتر از سطح اين قمر كج و معوج خواهد بود.

2002-09-08T02:32:00.000+04:30

آيا يك كيسه ي هواي بزرگ مي تواند جلوي صخره هاي فضايي مهاجم را بگيرد؟
به نظر برخي از دانشمندان با استفاده از بمبهاي اتمي مي توان مسير دنباله دار يا سياركي را كه در مسير برخورد به زمين است تغيير داد. اما يك محقق ديگر نظر جالبتري دارد: يك كيسه ي هواي غول آسا !
اريك آسفاگ از دانشگاه كاليفرنيا مي گويد:" يك انفجار اتمي مي تواند كار كوچكي در مورد انواع نه چندان بزرگ سياركها انجام دهد ولي بيشتر باعث قدرت بخشيدن به آنها در برخورد و خطرناكتر كردن آنها مي شود زيرا در چنين انفجاري ممكن است دنباله دار يا سيارك مورد نظر به تكه هاي زيادي تقسيم شود ."
هرمان بورچهارد از دانشگاه ايالتي اوكلاهما فكر مي كند كه بايك كيسه ي هواي بزرگ مي توان چنين پديده اي را كنترل كرد. بورچهارد كه يك رياضيدان است نظر خود را اينطور مطرح كرد: " يك فضاپيما به سوي جرم مورد نظر حركت مي كند و يك كيسه ي بزرگ ( چيزي مثل يك بالش ) به ابعاد چند كيلومتر را در فضا قرار مي دهد. سپس با استفاده از واكنشهاي شيميايي گاز درون بالش توليد خواهد شد. بعد از آن همان كاوشگر بايد كيسه ي هواي پرشده را هل دهد و در مسير سيارك و يا دنباله دار مهاجم قرار دهد. اين كيسه ي هواي خيلي بزرگ مي تواند فشاري را به جسم وارد كند – هرچند كه اين فشار نا چيز باشد – و آن را از مسير برخورد بازمين منحرف كند.
در مقابل نظرات بورچهارد دانشمندان و متخصصان ديگر در مراكز مختلف اظهار نظرهايي كردند.
لوئيس فريدمان رييس انجمن سياره اي مي گويد:" به نظر غير ممكن مي رسد! ابعاد و خصوصيات يك كيسه ي هوا كه بتواند نيروي لازم براي منحرف كردن يك صخره ي پنج كيلومتري - كه با سرعت بيش از 100 هزار مايل بر ساعت حركت مي كند – را فراهم كند واقعا در قوه ي درك من نمي گنجد."
آسفاگ پا را از اين هم فرا تر مي گذارد و ايده ي ديگري مطرح مي كند. به نظر او مي توان با قرار دادن موشكهاي اتمي بر روي سطح صخره ي فضايي كه قرار است خطرناك باشد! مي توان آرام آرام مسيرش را عوض كرد.
با چنين روندي بايد منتظر نظرات عجيب تري در رابطه با " مقابله با خطرات كيهاني " باشيم.

2002-09-08T02:25:00.000+04:30

بنا به گفته ي دانشمندان زمان شكل گيري زمين سريعتر بوده است.
دانشمندان براين عقيده اند كه زمين سي ميليون سال زودتر از آنچه در تحقيقات قبلي اعلام شده بود به صورت وضعيت فعلي خود در آمده است. دو گروه از دانشمندان بطور جداگانه شهابسنگهايي را كه شامل اطلاعاتي درباره ي شكل گيري سياره اي بود تحليل كردند و آن را با سنگهايي از زمين مقايسه كردند. هر دو تيم عاقبت به يك نتجه رسيدند كه : هسته ي فلزي زمين سي ميليون سال بعد از تولد منظومه ي شمسي تشكيل شده است.
يافته هاي جديد با دانسته هاي قبلي در سال 1995 تناقض دارد. زيرا بر اساس يافته هاي قبلي 60 ميليون سال بعد از انقباض و تشكيل خورشيد در مركز ديسك گاز و غبار اوليه ( كه منظومه ي شمسي را پديد آورد ) هسته ي اوليه ي كره ي زمين شكل گرفت. تاريخ جديدي كه براي تشكيل اين هسته ي كره ي زمين مشخص شده از محاسبات پيچيده اي كه روي ميزان راديو اكتيويته عناصر هانيوم و تنگستن انجام شده بدست آمد. اين آزمايشها روي شهابسنگهاي نوع"كندريت" انجام شده كه از زمان تشكيل منظومه ي شمسي در ميليونها سال پيش به جا مانده اند.
اين شهاب سنگها سر نخ خوبي برا ي اندازه گيري سن هسته هاي سيارات هستند. زيرا اجرامي هستند كه هيچ وقت تشكيل هسته ي سيارات را نداده اند. آن نتايج بعدا با سنگهاي زمين مريخ و شهابها كه معتقد بودند منشا آنها خرده سيارك بزرگ "وستا" بوده است مقايسه شد و مدارك حاصل از آن مبني بر اين است كه آنها ديرتر از حدسيات گذشته بودند. به گفته ي تورستن از دانشگاه مونستر در آلمان اين بحث را در مورد تمام سيارات مطرح مي كند و مخصوص زمين نيست. اين يافته ها همچنين سرچسمه ي پيدايش ماه زمين را به عقب برميگرداند. تا كنون دانشمندان بر اين عقيده بودند كه پيدايش ماه در اثر خروج مواد طي فرآيند برخورد يك سياره به ابعاد مريخ به زمين صورت گرفته است.

2002-09-08T02:23:00.000+04:30

دختري چهارده ساله سرزمين ديگري را در دستانش احساس نمود.
در روز پنجشنبه 22 آگوست دختر چهادرده ساله اي به نام "سايابان كاوتن" به همراه خانواده اش سوار ماشينشان در حال حركت بودند كه ناگهان سنگي از آسمان به سمت سايابان پرتاب شد. سايبان در مصاحبه اي گفت :" من ديدم كه چيزي از بالاي سقف پايين افتاد خيلي داغ بود اين سنگ از يك طرف درخشان بود و از طرف ديگر زنگ زده به نظر مي رسيد. گويي كه محتوي آهن بود و با سطحي برآمده و برجستگيهايي ريز شبيه سنگهاي آتشفشاني بود و خيلي غير عادي به نظر مي رسيد. من آن را به پدرم نيل نشان دادم و خانواده ام آن را براي بررسي به دانشمندان دانشگاه درهام تحويل دادند."
اين يكي از اتفاقهاي نادر در شهر نورتارلتون است. اين سنگ براي دختر چهارده ساله خيلي باارزش است و او آن را در يك محفظه ي شيشه اي قرار داده و تا آخر عمرش نگه خواهد داشت.
دكتر بني پيستر از زمين شناسان دانشگاه ليورپول مي گويد:" اين سنگ ممكن است از سياره ي مريخ آمده باشد و قدمتش به ميلياردها سال برسد."

2002-09-05T00:04:00.000+04:30

صليب معروف انشتين، معماي ماده ي تاريك را آشكار مي سازد
منجمان دانشگاه ملبورن، يك شكل صليب مانند، در اطراف مركز يك كهكشان مارپيچي نزديك يافتند كه حاصل انشعاب نور يك كوازار در چهار جهت است و در صورت فلكي فرس اعظم قرار دارد. اين صليب معروف انشتين، يك مثال كامل از خم شدن نور تحت تاثير جرم مي باشد، پديده اي كه با عنوان لنز گرانشي شناخته شده است.
يك منجم جوان استراليايي به نام خانم كاترين تاروت- دانشجوي دكتراي دانشگاه ملبورن - اين صليب را به عنوان يك شانس عالي، جهت بررسي مقدار ماده ي تاريكي كه ممكن است در هسته ي كهكشان پنهان باشد، در نظر گرفت. به طور غيرمنتظرانه اي، نتايج وي، عقايد موجود در مورد توزيع ماده ي تاريك جهان را به مبارزه طلبيد. خانم كاترين تاروت مي گويد: "ماده ي سياه نقش ناچيزي در بخشهاي مركزي جهان ايفا مي كند". او همچنين روشي را كه جرم در كهكشان توزيع مي شود، بخصوص تمركز روي هاله ي غير قابل رويت ماده ي تاريك را مورد بررسي قرار داد. او به دليل قرار داشتن كهكشان مارپيچي 2237+0305 در راستاي يك كوازار دوردست، توانست اين بررسي را انجام دهد.
نور ناشي از كوازار كه به وسيله ي جرم زياد كهكشان كج مي شود، به منجمان اجازه ي مطالعه ي چگونگي توزيع جرم در قسمت غير قابل ديد ماده ي تاريك كهكشان را مي دهد. اگرچه دانشمندان انتظار داشتند كه كهكشانها، قسمت اعظم ماده ي تاريك خود را در هسته و اطراف آن نگه دارند، ولي بيانات خانم تاروت، مبني بر اندك بودن ماده ي تاريك در قلب كهكشان 2237+0305 است. او پيشنهاد داد كه در مورد روشي كه براي تاثير ماده ي تاريك بر ساختار جهان موجود بود، تجديد نظر شود.

2002-09-02T14:02:00.000+04:30

مهندسان، نمونه ي شبيه سازي شده ي گردشگر آينده ي مريخ را امتحان مي كنند
در 19 اوت، مهندسان براي رسيدن به سطح مريخ از چهره ي كاشفان آينده ي آن پرده برداري كردند. در طول يكسال آينده، دو گردشگر مريخ، زمين را ترك خواهند كرد تا در سال 2004 به ملاقاتگاهشان در سياره ي سرخ برسند.
در هفته هاي گذشته، يك شبيه ساز گردشگر در يك مكان مخفي بر روي زمين، با كمك مهندسان اصول بنيادي، اكتشاف بر مريخ را بررسي كردند. در همين روز، مهندسان در آزمايشگاه پيشران جت(JPL)، در كاليفرنيا شروع به تست كردن قابليت كنترل از راه دور يك گردشگر جديد، شبيه به گردشگر مريخ ناسا شدند. اين طرح،"FIDO " ناميده شد.اين گردشگر شبيه سازي شده، در مكاني مخفي از مردم و آزمونگران آن تست مي شود.
كاربران اينترنت مي توانند با ديدن سايت اين كاوشگر مريخ، آن را امتحان كنند. بازديد كنندگان از موزه نيز قابليت ديدن تست كاوشگر از طريق سايت كارگاه ويديويي موزه را دارند.
دو كاوشگر مريخ، كه در سال 1997 براي بررسي سطح مريخ فرستاده شده، قابليتهاي بيشتري از رهياب مريخ خواهند داشت. كاوشگرهاي دوقلو مريخ در دو مكان متفاوت بر سياره فرود خواهند آمد و قابليت گشت و گذار در 100 متري خود را در هر روز دارا هستند. ابزار مناسب آنها خاك مريخ را بررسي مي كند، از صخره ها نمونه برداري خواهند كرد و در جستجوي علايمي از وجود آب خواهند بود.
زمان پرتاب كاوشگران مريخ به فضا در ماه مي و ژوئن 2003 تعيين شده است كه به محض ورودشان در ژانويه ي 2004، حداقل سه ماه به عمليات بررسي سطح مريخ خواهند پرداخت.
در اين پروژه، بيش از 60 دانشمند از سراسر جهان شركت دارند.

2002-09-02T13:56:00.000+04:30

فضاپيمايي براي دستيابي به غبار كيهاني
فضاپيماي stardust ناسا در يك ماموريت براي نمونه برداري از دنباله دارها ماه گذشته شروع به جمع آوري ذرات بسيار ريز جامد كرد كه غبار ميان ستاره اي ناميده ميشود و در كهكشان سير مي كند.
دكتر دن براونلي استاد نجوم دانشگاه واشنگتن، سياتل، و رييس بازرسي پروژه ي فضاپيماي stardust مي گويد: «اگر شما در يك شب تاريك به راه شيري نگاه كنيد ميتوانيد يك نوار سياه رنگ كشيده شده در وسط ببينيد. اين نوار غبار ميان ستاره اي است كه باعث نرسيدن نور ستارگان دور دست به ما مي شود. اين ها ذراتي هستند كه فضاپيماي stardust جمع آوري خواهد كرد.»
اين غبار كه از ميان منظومه ي شمسي همچون باد عبور مي كند، از ذرات كوچكتر از يك صدم ضخامت موي انسان ساخته شده اند. اين ذرات از عناصر مختلف جدول تناوبي عناصر هستند.
فضاپيماي stardust داراي يك بازوي راكت مانند است كه به آن كمك مي كند تا براحتي بتواند ذرات را جمع كند. در اوايل سال 2002 كه فضاپيماي stardust با دنباله دار ""wild 2 مواجه ميشود ذرات ريز را به دام خواهد انداخت ودر سال 2006 كه به زمين برگشت، ذرات بيرون كشيده مي شوند و مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرند. ماموريت stardust هم ذرات قديمي را جمع خواهد كرد هم ذرات جديد را. دنباله دار از ذرات بين ستاره اي است كه با هم به صورت يخ از حدود 4.5 ميليارد سال پيش جمع شده اند. فضاپيماي Stardust تلاش خواهد كرد كه ذرات فديمي كه از ميلياردها سال پيش وجود دارند و بيشتر يخ زده اند را جمع كند.
براونلي گفت : «دنباله دار wild2 يك نمونه ي خوب از ذرات بين ستاره اي است زيرا از مدار مريخ به خورشيد نزديك تر نشده است يعني فاصله اي حدود 228 ميليون كيلو متر از خورشيد.»
فضاپيماهاي اليسس و گاليله جريان ذرات غبار را در داخل منظومه ي شمسي رديابي كردند. اين ذرات از طرف خورشيد نمي آيند و دلايلي وجود دارد كه نشان مي دهد آنها از خارج منظومه ي شمسي مي آيند. جريان ذرات ميان ستاره اي با بادهاي خورشيدي فرق مي كنند زيرا بادهاي خورشيدي از اتمهاي منحصر بفرد ساخته شده اند در حالي كه اين ذرات از ذرات ريز صخره ها با تركيبات پيچيده هستند.
اين ماموريت علمي با دقت بالا ولي هزينه ي كم يكي از برنامه هاي ناسا است كه در Lockheed martin operations and astronautics در دنور ساخته شده و در اداره ي علوم فضايي ناسا مديريت شده است . براي اطلاعات بيشتر در مورد ماموريت stardust به اينجا مراجعه كنيد.

2002-08-30T11:03:00.000+04:30

بازداشت چهارده هكر ناسا در ايتاليا
در 31 جولاي 2002، افسران پليس آمريكا به همراه اداره ي پليس ايتاليا، 14 نفر از اعضاي گروه هك (Reservoir dogs) را دستگير كردند. دستگيري اين افراد، از مرحله ي تحقيقات و جستجو، ده ماه به طول انجاميده بود. جرم اين گروه متخلف، هك كردن چند تا از كامپيوتر هاي ناسا بود. از اكتبر سال 2001، واحد تحقيقات جهاني كامپيوتر(CCIU)، گزارشي مبني بر انتشار اطلاعات آزمايشگاه پيشران جت(JPL) و ورود غير قانوني به سيستم هاي اين مركز ارائه كرد. در ادامه ي اين شكايات، پس از ده ماه، مجرمان اين پرونده در ايتاليا دستگير شدند.

2002-08-27T03:27:00.000+04:30

ناسا فضاپيماي گمشده را يافت
در روز 30 مرداد 1381 ، دانشمندان ناسا موفق شدند، كاوشگر فضايي 185 ميليون دلاري را كه هفته ي پيش گم شده بود، پيدا كنند اما هنوز نتوانستند با آن تماس بگيرند.
ارتباط آنها از پنج شنبه ي هفته ي گذشته، به علت اشكالي در احتراق راكت آن قطع شده بود. اين كاوشگر هم اكنون در فاصله ي 2.1 ميليون كيلومتري از زمين قرار دارد. گروه تحقيقات "كانتور" در حال حاضر در تلاش براي برقراري ارتباط با كانتور هستند و همچنين مسيري را كه كانتور، در صورتيكه احتراق به خوبي انجام شده باشد طي خواهد كرد، مورد بررسي قرار مي دهند.
رابرت فاركهر، رئيس پروژه ي "كانتور" مي گويد:"ما سعي مي كنيم دستوراتي را به فضا بفرستيم تا با آن ارتباط برقرار كنيم، اما تا زماني كه تماس برقرار شود، نمي دانيم كه چه اتفاقي افتاده است."
ناسا از ستاره شناسان آماتور در شناسايي محل كاوشگر كمك خواسته است. از 12 تيرماه كه فضاپيما در مدار زمين قرار گرفته، تعداد بسيار زيادي از آماتورهاي زبده توانستند آن را رصد كنند و چرخش آن را به دور زمين ببينند. اگر "كانتور" با موفقيت روشن شده باشد، با قدر حدود 18+ توسط تلسكوپهاي بزرگ و دوربينهاي CCD، قابل ديدن است.
معرفي "کانتور" در اينجا.

2002-08-25T05:06:00.000+04:30

بادهاي تيتان، قمر بزرگ زحل
نيروي گرانشي زحل، تاثير زيادي بر روي بادهاي تيتان- قمر بزرگ زحل- دارد. مطالعات كامپيوتري نشان مي دهد كه بادهاي نزديك سطح تيتان، حاصل از بادهاي گرم خورشيدي نيست و با اجسام ديگر منظومه ي شمسي متفاوت است. اين جريانها، حاصل از جاذبه ي زحل است. فاصله ي تيتان از زحل، در مدار بيضي شكل 16 روزه تغيير مي كند و تغيير جريانات جذر و مدي در اين دوره حدود 10 درصد است. به طور فرضي اگر دريايي بر سطح تيتان وجود داشت، اين جذر و مدها تا چندين متر به سمت بالا و پايين كشيده مي شد. همچنين سرعت اين بادها را حدود يك متر بر ثانيه تخمين زده اند.
بر روي سيارات خاكي، دليل اصلي اين بادها، گرماي خورشيد است. اما تيتان با آن اتمسفر بسيار غليظ، يك استثناء است. زيرا گرماي خورشيد براي ايجاد بادها، ضعيف است. بنابراين تاثير گرانش زحل بسيار ضعيف است.
اين نتايج عجيب به دليل مخلوط گازهاي مختلف جو تيتان است. اگرچه سرعت يك متر بر ثانيه زياد به نظر نمي رسد، اما براي جا به جا كردن خاك از سطح تيتان با آن اتمسفر غليظ و گرانش كم، كافي است.

2002-08-25T05:05:00.000+04:30

برنامه ريزي هند در ماموريت ماه
13 آگوست 2002، سه كشور آمريكا، روسيه و ژاپن، تصميم گرفتند يك سفينه ي فضايي بدون سرنشين، طي 5 سال آينده به ماه بفرستند. هند نيز تصميم گرفته است به اين ليست بپيوندد.دانشمندان سازمان تحقيقات فضايي هند، به مقامات دولت اعلام كرده اند كه تكنولوژي كافي براي رسيدن به ماه را در سال 2007، با ارزش حدود 82.5 ميليون دلار كسب مي كنند.
به نوشته ي روزنامه ي"Times"، اين كشور تكنولوژي كافي براي انجام اين ماموريت و قرار دادن يك ماهواره در مدار ماه براي انجام مطالعات علمي را دارد و بسياري از پروژه هاي زميني، از قبيل شبكه هاي ارتباطي فضايي، قبل از اينكه به ماه فرود آيد مي بايست برپا شود.
هند از مدل تغيير يافته ي ماهواره اي كه قبلا داشت، براي عكس گرفتن از ماه استفاده مي كند. آن ماهواره براي مقاصدي چون ارتباطات، هواشناسي و نقشه برداري به كار مي رفت.مخالفان طرح، اين ماموريت را به دليل ارزش علمي محدود آن، اتلاف پول مي دانند و مي گويند: "اين پول بايد در راههاي بهتري همچون سلامت، تحصيل و كمك به فقيران هندي به كار بسته شود".
كشور چين نيز در نظر دارد كه در آينده دستي در اين ماموريت داشته باشد. چين و هند به عنوان رقباي غير رسمي در رهبري جهان در حال توسعه، به خصوص در رابطه با پيشرفت هاي علمي هستند.

2002-08-23T09:37:00.000+04:30

كاوشگر زهره اروپايي است
در 11 جولاي 2002 اروپا يك گام به زهره نزديك تر شد.كميته ي علمي اسا توافق كرد تا كار بر روي ونوس اكسپرس آغاز شودكه قرار است در سال 2005 به فضا پرتاب شود.
ايده ي ونوس اكسپرس در سال 2001 آغاز شد.پس از فراخوان اسا براي ارايه ي ايده هايي بر مبناي استفاده ي مجدد از طراحي سفينه ي مارس اكسپرس،پيشنهاداتي از سوي دانشمندان سراسر اروپا به اسا سرازير شد كه سرانجام ونوس اكسپرس بخاطر ارزش علمي بيشتر اين پروژه انتخاب گشت و ابزارهايي براي تعقيب دنباله دارrosellar تهيه شد. مجموعه ي اين ابزارها قادرند تا محيط سياره را از پوسته تا جو خارجي آن،مورد كاوش قرار دهند.

2002-08-23T09:27:00.000+04:30

تلاش روسها برای فتح مريخ
سازمانهاي فضايي روسيه، اهدافشان را براي فرستادن كاوشگرهاي انساني به مريخ، در سال 2015 بيان كردند. مديران طرح با اميدواري به پشتيباني بين المللي براي تامين بودجه ي 20 ميليون دلاري اين پروژه، اساس ماموريت را طرح ريزي كردند. اين پروژه شامل دو سفينه است كه به مريخ سفر خواهند كرد.
مريخ، همواره براي ساكنان زمين حيرت انگيز بوده است. در ماموريت هاي سريع السير به مريخ در دسامبر 2003، بسياري از رازهاي قديمي اين سياره فاش خواهد شد. هدف نهايي اين طرح، جستجو براي وجود آب در مريخ، يافتن شواهد احتمالي حيات در گذشته و حال و مطالعه ي عمق خاك سرخ خواهد بود. اين سفينه ها شش انسان را با خود به مريخ خواهند بردكه سه نفر از آنها به مدت 440 روز در سطح مريخ اقامت خواهند داشت و سه نفر ديگر با سفينه گرد مداري به دور مريخ خواهند گشت.
اين طرح هنوز در مراحل مقدماتي قرار دارد و هنوز پيشكسوتاني چون ناسا و اسا موضع خود را نسبت به پشتيباني از اين نوآوري روسها مشخص نكرده اند.

2002-08-21T15:18:00.000+04:30

هواپيماهاي سريع السير ناسا
ناسا و همكارانش در دو دهه ي آينده به تكنولوژي مسافرتهاي بسيار سريعي دست خواهند يافت و محدوديت زماني مسافرتهاي بين المللي،تجاري و بخصوص فضايي را تا حد بسيار زيادي كاهش خواهند داد.
در پنجاهمين نمايش هوايي سالانه ي انجمن آزمايشات هوايي كه در 23 ژولاي در "اشكاس" برگزار ميشود، بازديدكنندگان شاهد مدلهاي هواپيمايي ناسا از سري مدل هاي hyper-x يا hypersonic خواهد بود.سرعت اين هواپيماها به 10 تا 15 برابر سرعت صوت مي رسد.
سري مدل hypersonic ناسا شامل سه مدل X-43A ، X-43B و X-43C است.مدل X-43A با سوخت هيدروژن كار مي كند كه در اوايل 2002 ساخته شده است و حداكثر سرعت آن ،15 ماخ (15 برابر سرعت صوت) است.مدل X-43C مي تواند با سرعتهاي 5 تا 7 ماخ حركت كند و حداكثر سرعت آن 5000 مايل بر ساعت است. همچنين بزرگترين مدل X-43B است كه در دهه ي بعد پرواز خواهد كرد.
تمام اين پروژه ها در مركز تحقيقات ناسا، در هامپتون انجام مي شود و برآورد هزينه ي آن 700 ميليون دلار در رابطه با تحقيق و توسعه ي hypersonic ها در 50 سال آينده است.

2002-08-19T23:59:00.000+04:30

تلاش براي كشف موجودات فرازميني
در كانبراي استراليا،دانشمندان در حال تحقيق بر روي ستارگان براي يافتن حيات فرازميني هستند ولي دقيقا نمي دانند كه چگونه بايد اين حيات را رديابي كنند.
پيشرفتهاي تكنولوژي راههاي بسيباري را براي دانشمندان جهت مطالعه بر روي ميليون ها ستاره ناشناخته باز كرده است.از حدود سال 1984 كه اين مسئله مطرح شد،انستيتو ي جستجوي حيات فرا زميني (SETI) سيگنالهاي راديوئي را مورد بررسي قرار مي دهند و اميدوارند يك پيغام از فضاي خارج دريافت كنند.
تحقيقات بر روي حيات فرازميني بسيار كند بوده است وتا كنون حدود 500 تا 1000 ستاره مورد بررسي قرار گرفته و هيچ حياتي مشاهده نشده است.
انستيتو جستجوي حيات فرازميني در كاليفرنيا سرمايه اي را براي يك تلسكوپ 26 ميليون دلاري در نظر گرفته كه در سال 2005 شروع به كار مي كند و مي تواند سيگنال هاي ستارگان را صد بار سريعتر بررسي كند.
شوستاك،يكي از روساي SETI در در مورد احتمال ساختار شيميايي كربن دار اين موجودات اشاره كرد كه به دليل شباهت با انسان مطمئنا داراي يك سيستم پردازش مركزي،يك يا دو لب،پاها و همچنين قدرت توليد مثل خواهد بود و در فاصله اي برابر هزارها يا شايد هم ميليونها سال نوري از ما قرار مي گيرند.

2002-08-19T23:44:00.000+04:30

دهانه آتشفشاني حاصل از برخورد يك شهابسنگ در درياي شمال
2 آگوست 2002 « آميد » يافتن يك گودال شهابسنگي را اعلام كرد.طي مشاهداتي، دانشمندان متوجه شدند كه حدود 60 تا 65 ميليون سال پيش در درياي شمال، 320 كيلومتري شمال شرقي لندن، يك برخورد رخ داده است كه ممكن است به انقراض نسل دايناسورها نيز كمك كرده باشد.اين دهانه 3 كيلومتر پهنا و 300 متر عمق دارد و دهانه آتشفشاني سيلورپيت (گودال نقره اي) -بر طبق مناطق ماهيگيري محلي- نام گذاري شد.
اين گودال در هنگام تحليل اطلاعات ارتعاش سه بعدي از يك منطقه گازخيز در 4 كيلومتري زير آن پيدا شد."فيليپ جي آلن" زمين شناس مشاور شركت نفت انگليس با توجه به نقشه هاي حاصل از ارتعاشات سه بعدي ساختارهاي متحدالمركزي در يك لايه ي جوان گچي در يك كيلومتري زير بستر دريا رسم نمود اما او مطمئن نبود كه اين ساختار از چه چيزي پوشيده شده است.
در جلسه ي بعدي يك زمين شناس انگليسي به نام" سيمون اي استوارت" اعتقاد به برخورد يك سنگ آسماني به عنوان منشا اين دهانه داشت. استوارت گفت كه يك مخروط نوك تيز در مركز دهانه سيلورپيت وجود دارد.او با دقت بيشتر متوجه 10 حلقه ي متحدالمركز كه تا شعاع 10 كيلومتر وسعت يافته اند شد. با دادن اين اطلاعات و تحليل چگالي صخره زير لايه مي توانيم قطر جسم برخورد را در حدود 120 تا 500 متر حدس بزنيم.
اين تصادم قدرت كافي براي پراكنده ساختن سنگها و صخره ها را در سياره ما نداشته اما در پي اين برخورد چند صخره غول پيكر در بالاي سطح اقيانوس پديدار شدند كه ما حالا به آنها اسكاتلند مي گوييم.
به نظر مي رسد" سيلورپيت" از نظر تشابه سيستمهاي ميداني خيلي نزديك به دهانه ي برخوردي در قمرهاي اروپا و كاليستو است.كشف يك چنين ميداني بر روي زمين به دانشمندان فرصت استثنايي براي مطالعه ي چگونگي تشكيل اين دهانه هاي متحد المركز را مي دهد. آلن و استوارت اطلاعات ارتعاش سنگ هاي عميق تر و اطلاعات مغناطيسي را مورد بررسي قرار دادند تا حالت آتشفشاني و فرآيندهاي ديگر را بفهمند.آنها مطمئن هستندكه سيلورپيت (اوكراين) اولين دهانه آتشفشاني حاصل از برخورد شهاب آسماني است.

2002-08-19T23:31:00.000+04:30

در 9 جولاي 2002 ،منجمان MIT ،خرده سياركNT7 2002را كشف كردند كه يك سنگ فضايي به پهناي 2 كيلومتر در مداري غير منتظره است.بر خلاف بيشتر خرده سياركها كه در صفحه منظومه ي شمسي به دور خورشيد مي چرخند ، NT7 2002 مسيري را كه 42 درجه انحراف دارد مي پيمايد.در بيشتر اوقات اين خرده سيارك در بالا يا پايين صفحه ي منظومه ي شمسي و به دور از مدار سيارات قرار دارد.
بر خلاف خبرهاي منتشر شده در رسانه ها،Don Yeomans ،مدير برنامه ي «اجرام نزديك زمين»(NEO ) ناسا در JPL مي گويد:" در واقع خطر برخورد بسيار كم است . احتمال برخورد 1 در 250000 احتمال بسيار ناچيزي است. ما تنها مدت زمان بسيار كوتاهي موفق به رديابي سيارك شده ايم- تنها 17 روز – و پيشگويي بر اساس يك بخش كوچك از مدار سيارك چندان معتبر نيست."
همچنين رادارها اطلاعات دقيق تري در مورد سياركها و مشخصات مداريشان در اختيار ما قرار مي دهند،اما هنوز داده هاي راداري از NT7 2002 بدست نيامده است.

2002-08-13T23:58:00.000+04:30

به‌ زودي‌ يك‌ سيارك‌ بزرگ‌ به‌ نزديكي‌ زمين‌ مي‌آيد. بطوريكه‌ تماشاگران‌ آسمان‌ مي‌توانند آنرا از ميان‌دوربين‌ هاي‌ دو چشمي‌ ببينند.
اختر شناسان‌ يك‌ سيارك‌ با نام‌ NY4O 2002 در 14 جولاي‌ كشف‌ كردند كه‌ آنرا با 2002 NT7 كه‌ بيشتر شناخته‌ شده‌، اشتباه‌نگيريد. اين‌ سيارك‌ با قطري به‌ اندازه ‌ 800 متر مداري‌ را از كمربند سيارك‌ ها تا قسمت‌ داخلي‌ منظومه‌ شمسي‌ دنبال‌ مي‌كند.
در 18 آگوست‌ سيارك‌ بطور غير محسوسي‌، تنها با فاصله‌ 3/1 برابر فاصله‌ ماه‌ از سياره‌ ما مي‌گذرد و اطلاعات‌ راداري‌ دانش‌ما را در مورد سيارك‌ ها بهبود خواهد بخشيد، ما در حال‌ حاضر مي‌دانيم‌ كه‌ شانس‌ كمي‌ براي‌ تصادم‌ با 2002 NY40 در دهه‌ اخيرداريم‌ و با بكار بردن‌ تلسكوپ‌ هاي‌ زميني‌ مشكلات‌ كمتري‌ در مورد ثبت‌ سيارك‌ داريم‌ و همين‌ ترتيب‌ موقعيت‌ آن‌ نيزمشخص‌ مي‌شود.
اين‌ سيارك‌ در نزديك‌ ترين‌ عبور، از كنار نسر واقع‌ ـ پر نورترين‌ ستاره‌ آسمان‌ باستان-‌ عبور خواهد كرد تماشاگران‌ آسمان‌ بادوربين‌ دو چشمي‌ يا يك‌ تلسكوپ‌ كوچك‌ يك‌ نقطه‌ (لكه نوراني)‌ را مي‌توانند ببينند، اين‌ سيارك‌ در هر ساعت‌ 8 درجه‌حركت‌ مي‌كند.
فعلاً 2002 NY40 كم‌ نور است‌ و‌ مثل‌ يك‌ ستاره‌ از قدر*‌ 17 به‌ نظر مي‌رسد. هنگامي‌ كه‌ به‌ زمين‌ نزديك‌ شود روشنترخواهد شد و در 18 آگوست‌ به‌ قدر 9 مي‌رسد كه‌ 16 بار كم‌ نور تراز كم‌ نورترين‌ ستاره‌ ايست‌ كه‌ با چشم‌ غير مسلح مي‌توانيد ببينيد.
-----------------
* قدر مقياس سنجش نوراني بودن اجرام آسماني است و با ميزان نوراني بودن نسبت عكس دارد.
به عنوان مثال قدر ماه 12- است.

2002-08-11T15:59:00.000+04:30

همبرگر گومز

همبرگر گومز اولين بار به وسيله آرتور گومز با عكسهايي در يك پايگاه زميني ديده شد، ستاره اي مرده و خورشيد مانندكه لايه اي از غبار و گاز را از خود دور كرده است و شبيه يك همبرگر عظيم است.
در فاصله اي حدود 6500 سال نوري از ما در صورت فلكي قوس ستاره اي مانند خورشيد اما پيرتر وجود دارد كه قدم به اين مرحله گذاشته است.نور ساطع شده از اين ستاره ي مرده به وسيله ذرات ريز غبار منعكس مي شود و آنها را به صورت كلوچه نشان مي دهد.بعد از مدتي قسمت ضخيم ذرات غبار باعث چرخش ستاره مي شود.همچنين اين غول قرمز لايه هاي بيروني خود را در تمام جهان پرتاب مي كند كه ممكن است اين شكل خاص را ايجاد كند.
«هاروارد بوند» از انستيتوي علوم تلسكوپ فضايي مي گويد:« يك راه ساده براي توضيح اين مطلب اين است كه شايد ستاره با سرعت خيلي زيادي مي چرخد با اين فرض تمام مواد بايد از صفحه استواي ستاره خارج شوند بنابر اين اگر يك ستاره همدم در نزديك آن وجود داشته باشد به سبب نيروهاي دفع و جذبي مي تواند باعث شود كه ستاره هر چه سريعتر به چرخيدنش ادامه دهد».بوند مي گويد وجود دوتايي، تنها راه توضيح اين مساله نيست اما به نظر مي رسد مي تواند يكي از دلايل قابل قبول باشد.بعد از اين كه يك ستاره به بزرگي خورشيد لايه هاي بيروني خود را به بيرون پرتاب كرد، سرد مي شود اما بعد از مدتي ستاره خيلي گرم مي شود و غبار اطراف خود را به بخار تبديل مي كند همچنين ستاره نور فرابنفش منعكس خواهد كرد كه سبب مشتعل شدن گاز هاي اطراف مي شود.ستاره شناسان انتظار دارند كه كمتر از هزار سال ديگر همبرگر گومز به يك سحابي سياره اي كامل تبديل شود.

2002-08-10T21:03:00.000+04:30

ديد يابي براي شهابها

در همه جاي جهان ،پيوسته گزارشات زيادي درباره ي مشاهده ي آذرگويهاي درخشان ،شهابهاي خيلي پرنور و UFO ها (به زبان عاميانه :بشقاب پرنده)به مراكزعلمي و ستاره شناسي ارجاع مي شود.خيلي از اين گزارشها زاده ي توهم هستند و صرفا يك اشتباه ناظر بوده اند.ادواردالبين يك اختر شناس آمريكايي وسيله ي ساده اي براي رديابي شهابها ساخته است.وسيله ي او كه بر روي پشت بام خانه هم قرار ميگيرد از يك نيمكره ي آينه اي از جنس اكريليك و يك دوربين 12 ولتي سياه و سفيد CCD با حساسيت LUX 0.0003 تشكيل شده كه امكان ثبت شهابها را در تمام آسمان وتمام طول شب فراهم مي كند.دوربين CCD درست دربالاي نيمكره ي اكريليكي قرار ميگيردو تصويري از آسمان را بر روي فيلم هاي ويديويي ثبت مي كند. با وجود اين وسيله ي بسيار ساده و ارزان و در عين حال مفيد، ميتوان صحت و سقم گزارشات را بررسي كردو همچنين كارهاي آماري خوبي را در زمينه ي بارشهاي شهابي انجام داد.

2002-08-10T01:44:00.000+04:30

يک تيم بين المللي علمي در مورد ترکيب دو سياهچاله و امواج گرانشي صادر شده در عالم مدلي را ارائه کردند تا اطلاعاتي را که از تجهيزات طراحي شده براي جستجوي چنين امواجي در فضا به دست آمده تفسير کنند.بر اساس اين مدل در جايي از عالم وقتي دو جسم سياه و بزرگ به دور هم مي چرخند و به هم نزديک
مي شوند امواج باريکي از اين جفت منتشر مي شود مانند سر و صدايي که از يک
جمعييت زياد بر مي خيزد که فقط از اين امواج مي توانيم ترکيب شدن دو سياهچاله
را مشاهده کنيم.اين تيم مدلي کامپيوتري براي پيش بيني انتشار امواج گرانشي در عالم طراحي کردند.امواج گرانشي مي توانند از ميان منظومه شمسي عبور کنند همانطوريکه نور غالبا از ستاره ها و کهکشانها عبور مي کند اما منجمان هنوز آن را کشف نکرده اند.اين پديده اعجاب انگيز در نظريه عام انيشتين پيشگويي شده است.
وقتي که اجرام سنگين در طول ساختار فضا_ زمان حرکت مي‌کنند امواج گرانشي چين خوردگيهايي پيدا مي کنند و انرژي از منابعشان ربوده مي شود.
امواج گرانشي تغيير مکان اندکي در موقعيت يک جرم معين ايجاد مي کند به طوريکه
حتي وقتي موج گرانشي از زمين عبور مي کند فاصله بين زمين و ماه فقط به اندازه
يک هزارم قطر اتم تغيير مي کند.
منجمان در آينده براي بررسي امواج اجرام سنگين همچون ترکيب دو سياهچاله که از مرگ ستارگان به وجود آمده اند در نظر دارند و از آنجائي که پرتو هاي گرانشي تاثير کمي حتي در بهترين گيرنده ها ايجاد مي کنند هر آگاهي و دانشي از اين پديده پيچيده و مبهم ارزشمند است .

2002-08-10T01:40:00.000+04:30

آيا بازوان کهکشان علت تشکيل عصر يخبندان هستند؟

منظومه شمسي ما در ميان بازوان مارپيچي کهکشان راه شيري که به دور مرکز کهکشان مي چرخند حرکت مي کند.اکنون دانشمندان معتقدند که اين حرکت چرخشي ممکن است باعث عصر يخبندان گذشته در زمين شده باشد.نير شاويو
از دانشگاه تورنتو اعلام مي کند که زمان حرکت زمين در ميان بازوان مارپيچي کهکشان برابر با زمان عصر يخبندان زمين است و يک نوع تشابه ميان نوسان تشعشعات کيهاني رسيده به زمين و زمان عصر يخبندان گذشته پيدا کرده است.
تشعشعات کيهاني از ستارگاني که در انتهاي بازوي مارپيجي کهکشان منفجر
مي شوند و بر طبق گفته شاويو سوپرنواها منبع تشعشعات کيهاني طيفي هستند.
بازوهاي مارپيچي کهکشان داراي شکل ثابتي نيستند بلکه با زمان تغيير مي کنند
و با امواج چگالي که ميان کهکشان حرکت مي کنند شکل مي گيرند و زمين در معرض تشعشعات کيهاني بيشتري در هنگام حرکت بازوي مارپيجي کهکشاني نسبت به بقيه زمانها قرار مي گيرد.
شاويو بر روي 30 شهاب آسماني که در معرض تشعشع کيهاني قرار گرفته اند قبل از افتادن روي زمين مطالعه کرد که او توانست سن آنها را تخمين بزند و همچنين متوجه
شد هر 143 ميليون سال اين تشعشعات کيهاني چگال وارد کهکشان ما مي شوند.
منظومه شمسي ما در حال حاضر در بازوي کوچک مارپيچي جبار در کهکشان راه شيري قرار دارد که طبق گفته شاريو اين بازو مي تواند باعث ايجاد جريان اشعه کيهاني در حدود نصف اندازهاي که از يک بازوي مارپيچي بزرگ انتظار مي رود شود.
بنابراين عصر يخبندان براي دهها ميليون سال آينده به وجود نخواهد آمد.ولي 70 ميليون سال قبل زماني که دايناسورها زندگي مي کردند منظومه شمسي وارد
بازوي مارپيچي صورت فلکي قوس شد و دماي زمين حدود 8 درجه سيلسيوس کاهش يافت که براي شروع عصر يخي کافي نبود.
تحقيقات شاويو در مجله فيزيکال ريويو منتشر شد.

2002-08-10T01:05:00.000+04:30

روز جمعه 8 مارس يك آزمايش 16 ساعته در ايستگاه تحقيقاتي در حال چرخش كه از
زمين هدايت مي شد- انجام شد كه هدف آن تنظيم نهايي توسط تيم علمي از روي زمين بود. اين هفته طبق برنامه بايد نمونه هاي بافت هاي گياهي براي تحليل هاي بعدي جمع آوري گردد.
نتيجه ي تحقيقات اوليه نشان داد كه در مجموع 14 گياه هنوز زنده اند به اضافه ي 16
گياهي كه شروع به جوانه زدن كردند كه وضعيت نهايي آنهامشخص نيست. اين امر
ممكن است به خاطر جلبكهايي كه با دانه ها مخلوط شده اند باشد.در صد دانه هايي كه جوانه زده اند و درصد دانه هايي كه در طول بقيه ي ماموريت جوانه مي زنند در حال
حاضر مشخص نيست . برنامه ي خدمه براي يك هفته بعد روز جمعه 15 مارس نمونه برداري از گياهان وفعال سازي نهمين محفظه ي رشد سيستم تك دمايي كريستال پروتيين است.
هدف اصلي پرورش كريستالهاي زيستي (بيولوژيكي) تشخيص ساختار و پرورش بيولوژيكي بود كه انجام شد. اين نتايج در پزشكي -كشاورزي -محيط زيست وساير علوم زيستي كاربرد دارد.
روز 19 مارس اولين سالروز چرخش ساعتگرد تنها ايستگاه تحقيقاتي در حال چرخش بود.